"อ๊ะฮ่า จับตัวได้แล้ว" หลี่เฉิงเจ๋อกระโดดพรวดออกมา
"อ๊ากก!" อ๋องสี่วิญญาณแทบหลุด กระโดดลุกแล้ววิ่งไม่คิดชีวิต "ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"
เขาวิ่งอย่างบ้าคลั่ง
หลี่เฉิงเจ๋อหัวเราะเยือกเย็นแบบคนบรรลุสุข
อ๋องสี่ไม่กล้าหันกลับมามอง วิ่งไปพลางตะโกนโหวกเหวก "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
คนวิ่งอยู่ข้างหน้า วิญญาณไล่ตามอยู่ข้างหลัง
หลี่เฉิงเจ๋อก็เหนื่อยเหมือนกัน หันหลังเดินกลับ
กลับถึงจวนอ๋องจิ้งอัน อาโถวพ่อบ้านและคนอื่น ๆ ต่างพากันเข้ามาห้อมล้อม
"ท่านอ๋อง ไม่เป็นอะไรนะ?"
หลี่เฉิงเจ๋อโบกมือ "ไม่เป็นไร เตรียมสุราชั้นดีและกับแกล้มมาให้ข้า แล้วก็เอาผ้าแพรพรรณแพรว หนังเซเบิลและหนังสุนัขจิ้งจอก เครื่องประดับอัญมณี ทองคำ 5,000 ตำลึง และเงิน 10,000 ตำลึงมาให้พร้อม ข้าจะเข้าวังไปเยี่ยมเสด็จแม่"
"ขอรับ ท่านอ๋อง" อาโถวพ่อบ้านยิ้ม "ท่านอ๋อง น้ำร้อนต้มไว้พร้อมแล้ว อาบน้ำเสร็จค่อยออกเดินทางจะเป็นอย่างไร?"
"ได้" หลี่เฉิงเจ๋อพยักหน้า
อีกด้านหนึ่ง อ๋องสี่วิ่งไปถึงถนนใหญ่ พุ่งชนเข้ากับหัวหน้าองครักษ์วังหลวงและไท่จื่อที่เพิ่งออกมาจากวังพอดี
บ่าวไพร่ตามกันมาเป็นร้อย เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้ อ๋องสี่ก็เหมือนเห็นฟางเส้นสุดท้าย น้ำตาไหลพรากออกมาทันที
"เสด็จพี่ ช่วยด้วย ช่วยด้วย"
อ๋องสี่ร้องไห้โฮวิ่งเข้าไป
ไท่จื่อนั่งบนหลังม้า มองดูน้องชายสี่ที่ตาบวมช้ำ ศีรษะโนเป็นปุ่มป่ำ แทบจะจำไม่ได้
รัตเกล้าบนหัวหลุดไปนานแล้ว ผมเผ้าสยายยุ่งเหยิง หน้าตาบวมเป่งเหมือนหัวหมู