ฮ่องเต้ชราหันไปมองเฉากงกงขันทีอาลักษณ์ "จางผิง หัวหน้ากรมมหาดเล็ก เป็นลูกบุญธรรมของเจ้าใช่ไหม?"
ใจเฉากงกงร่วงตุ๊บ รีบคุกเข่า "ทูลฝ่าบาท เขาเป็นลูกบุญธรรมของกระหม่อมจริง แต่เรื่องนี้กระหม่อมไม่รู้เห็น ขอฝ่าบาททรงอภัย"
ฮ่องเต้ชราจ้องมองผู้คนที่คุกเข่าบนพื้น รวมถึงกัวสุนหัวหน้าหน่วยองครักษ์ที่ยืนกุมมือคำนับอยู่
เวลาผ่านไปทีละอึดใจ ฮ่องเต้ชราก็ยังไม่ตรัสตอบ ไท่จื่อและหวังอ๋องมีแต่รู้สึกกดดันสุดขีด เหงื่อเย็นเริ่มซึมที่หน้าผากและแผ่นหลัง
ฮ่องเต้ชรากะจะใช้เรื่องนี้เตือนหวังอ๋องอย่าเหลิง
"ไท่จื่อ เจ้าเป็นพี่ใหญ่ ย่อมต้องปกป้องน้อง ๆ ของตัวเอง" ฮ่องเต้ชราตรัส
หวังอ๋องที่อยู่เบื้องล่างใจกระตุกวาบ พยายามตีความท่าทีของเสด็จพ่ออย่างบ้าคลั่ง
ไท่จื่อรีบคลานลุกขึ้น "เสด็จพ่อทรงวางพระทัย ลูกจะปกป้องน้องทุกคนไปชั่วชีวิต"
ในใจเขาดีใจแทบบ้า เสด็จพ่อเริ่มให้ความสำคัญกับเขาอีกแล้ว ต่อไปคงจะยกบัลลังก์ให้เขาจริง ๆ
หวังอ๋องก็เริ่มตีความอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ชั่วชีวิตหมายความว่ายังไง? แล้วบัลลังก์ล่ะ? ไม่ใช่ของเขาแล้วหรือ?
เสด็จพ่อหมายความว่ายังไงกันแน่
ผู้คนถอยออกไปหมดแล้ว ฮ่องเต้ชรามองขันทีแก่ที่คุกเข่าบนพื้น
"สหายโจว ลุกขึ้นเถอะ"
"ขอบพระทัยฝ่าบาท"
"เฉิงเจ๋อกลับเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่?"