หลี่เฉิงเจ๋อแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไม่เห็นมีอะไรไม่ได้เลยสักนิด แหะ ๆ ๆ"
"ตอนนี้ข้าน้อยมีแค่ผ้าพวกพี่ การจะตัดชุดให้เสร็จยังต้องใช้เวลาอีกไม่น้อยเลย ขืนไม่มีชุดดูดีสักตัว ข้าจะเข้าวังได้ยังไงล่ะ!"
หลี่เฉิงเจ๋อก้าวเท้าเข้าไปใกล้ไท่จื่อทีละก้าว ๆ
ไท่จื่อผงะถอยหลัง โบกมือพรึ่บ "น้องเจ็ด นี่มันผิดกฎมณเฑียรบาล นี่มันผิดกฎมณเฑียรบาล จะทำเด็ดขาดไม่ได้"
หัวหน้ากองกำลังอารักขาก็รีบเข้ามาห้าม "อ๋องจิ้งอัน การสวมฉลองพระองค์ของไท่จื่อนั้นเข้าข่ายมีเจตนาทะเยอทะยานชิงตำแหน่งรัชทายาทนะพ่ะย่ะค่ะ ถ้าเรื่องนี้..."
"หุบปาก" หลี่เฉิงเจ๋อหันไปตวาดหัวหน้ากองกำลังอารักขาเสียงดัง "ใส่เสื้อผ้าหน่อยจะเป็นอะไรไป? ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้"
หัวหน้ากองกำลังอารักขาเงียบเสียง แต่ในใจกลับคิดว่า นี่มันเรื่องใหญ่โตชัด ๆ ทำไม่ดีอาจถึงขั้นโทษประหารชีวิตด้วยซ้ำ ถ้าสืบสวนลงมาจริง ๆ
ราชวงศ์ให้ความสำคัญกับกฎระเบียบที่สุด พวกเขาเป็นแบบอย่างให้กับผู้คนทั้งใต้หล้า
คาดไม่ถึงว่าประโยคต่อมาของหลี่เฉิงเจ๋อจะทำเอาหัวหน้ากองกำลังอารักขาชะงักงัน และไท่จื่อก็ถึงกับพูดไม่ออก
"แล้วอีกอย่าง ข้าจะเป็นรัชทายาทไม่ได้เลยหรือไง? ตำแหน่งนี้ท่านพี่นั่งได้ แต่ข้านั่งไม่ได้งั้นเหรอ?" หลี่เฉิงเจ๋อตะโกน
หัวหน้ากองกำลังอารักขาตกใจจนรีบมองซ้ายมองขวา ปรี่เข้ามาปิดปากหลี่เฉิงเจ๋อ "องค์ชายโปรดระวังพระวาจา นี่เป็นคำพูดที่อาจทำให้ต้องโทษประหารเลยนะพ่ะย่ะค่ะ"
หลี่เฉิงเจ๋อสะบัดมือหัวหน้ากองกำลังอารักขาออก "คำพูดต้องโทษประหารงั้นเหรอ? ดีเลย ข้ายิ่งจะพูดใหญ่ ข้าก็แค่อยากเป็นรัชทายาท แล้วจะทำไม?"