“ฝ่าบาท เรื่องใหญ่แล้ว” ขันทีน้อยตะโกน
ในตำหนักโหรวไจ สหายเฉาขมวดคิ้วแล้วเดินออกมาก่อน “วิ่งกระหืดกระหอบทำอะไร?”
ขันทีน้อยก็โพล่งขึ้นว่า “องค์ชายสี่ถูกต่อยแล้ว องค์ชายสี่ถูกต่อยแล้ว”
ฮ่องเต้ชรานั่งอยู่ข้างใน เรื่องนี้ทรงได้ยินแว่วๆ มานานแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
สหายเฉาก็เช่นกัน รู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว จากพวกพระสนม ตอนนี้จึงใจเย็นมาก “เรื่องนี้ ฝ่าบาททรงทราบแล้ว”
ขันทีน้อยที่มารายงานก็อึ้งไปเลย เขาเป็นพยานเห็นเหตุการณ์คนแรกนะ ฝ่าบาททรงมีตาทิพย์หรือไง ถึงได้รู้เร็วจัง?
เขาก็วิ่งมาเป็นคนแรกรายงานเหมือนกัน จะมีคนเร็วกว่าเขาได้ยังไง?
ขันทีน้อยรู้สึกน่าสงสัย เลยอดถามไม่ได้ว่า “ท่านพ่อ เมื่อกี้องค์ชายเจ็ดออกไปข้างนอก พอดีเจอองค์ชายสี่เฉินอ๋องเข้าวัง เลยซัดกันที่หน้าประตูตำหนักเฟิ่งเทียน ต่อยองค์ชายสี่ไปยกหนึ่ง ข้าน้อยห้ามก็ไม่หยุด”
สหายเฉาจ้องตาเขม็งทันที “อะไรนะ? โดนต่อยอีกแล้ว?”
ฮ่องเต้ชรานั่งฟังอยู่ข้างใน ก็เงี่ยหูขึ้นทันที ลุกขึ้นยืนด้วย
สหายเฉาถามที่ประตูว่า “องค์ชายสี่เป็นยังไงบ้าง?”
“ถูกหามไปโรงหมอหลวงแล้ว” ขันทีน้อยตอบ ดูท่าทีของเฉากงกงก็รู้ว่าเขาไม่รู้
ขันทีน้อยคิดในใจ ว่าแล้วเชียว จะมีใครมาเร็วไปกว่าเขาได้ยังไง
ตอนนั้นเองฮ่องเต้ชราก็เดินออกมา “เจ้าแก่สี่โดนต่อยแล้วหรือ?”