อ๋องสีก้าวเท้าออกมาจากห้องอย่างฮึกเหิม ตอนนี้ต่อมหมวกไตลัดวงจร เลยไม่รู้สึกเจ็บหน้าสักนิด
ก็แค่รู้สึกไม่ยอมสุดๆ ว่าทำไมเรื่องของน้องเจ็ดถึงถูกปัดตกไปง่ายๆ แบบนี้
เขาอุตส่าห์ตั้งตาคอยอยู่นานนะ คอยให้พ่อราชาสั่งประหารน้องเจ็ด ขนาดคิดไว้แล้วว่าจะไปซื้อไก่ย่างจากโรงสุราไหนมาเซ่นไหว้
แล้วนี่อะไร? ได้แค่นี้?
ข้อหาตบตีเขามันเป็นเรื่องเล็กก็จริง แต่การสวมฉลองพระองค์เสื้อคลุมลายงูเหลือมของไท่จื่อ นั่นมันข้อหาล่วงล้ำอำนาจขั้นร้ายแรงนะ นี่ก็คือเหตุผลที่หวังอ๋องเชื่อว่าหลี่เฉิงเจ๋อต้องตายแน่ๆ และเป็นไม้ตายที่เหล่าเสนาบดีไปคุกเข่าอยู่ที่ประตูอู่เหมิน
ตอนนี้กลับตาลปัตร? หลี่เฉิงเจ๋อรอดตัว เป็นไท่จื่อยัดเยียดให้?
ไม่ไหว ต้องไปเอาคำตอบจากพี่ใหญ่ให้ได้
ไท่จื่อหลี่เฉิงอวิ๋นยกนี้ถือว่าเบี่ยงประเด็นความสนใจของขุนนางทั้งหลาย แบกทุกอย่างไว้คนเดียว เพราะจวนรัชทายาทถูกปิดล้อมแล้ว
พ่อบ้านมองแผ่นหลังของอ๋องสี่ที่เดินจากไป แล้วหันไปทางหวังอ๋องอ๋องรอง "ฝ่าบาท เช่นนั้นพวกเราจะ..."
หวังอ๋องชอบอยู่เบื้องหลังคนอื่นที่สุด น้องสี่มันพวกบ้าระห่ำ เขาชอบอยู่แล้ว ยังไงก็ตาม มีอะไรน้องสี่ก็รับกรรม แต่ผลประโยชน์เขาได้
ในใจของหวังอ๋องก็คับข้องและไม่ยอมอยู่บ้าง แต่ให้ไปเอาคำตอบจากพ่อราชา? ไม่กล้าหรอก ก็เลยได้แต่ไปเอาเหตุผลจากไท่จื่อ
"ไปกันเถอะ ตามไปเลย ข้าก็อยากถามพี่ใหญ่เหมือนกัน เรื่องนี้จริงเท็จแค่ไหน ถ้าพี่ใหญ่ไม่ชอบเสื้อคลุมลายงูเหลือมไท่จื่อแล้ว ให้ข้าลองสวมดูบ้างก็ไม่น่ามีปัญหาใช่ไหม?"