หลี่เฉิงเจ๋อตบหัวอาโถวผู้ดูแลจวนดังฉาด "ดีนัก แกทำเรื่องใหญ่ของข้าพังหมด"
อาโถวงงไปหมด ทำเรื่องใหญ่อะไรของท่านพัง?
ความคิดแล่นปุบปับ ราวกับหลอดไฟสว่างวาบข้างหัว
"องค์ชาย กระหม่อมเข้าใจแล้ว แต่อาโถวไม่เสียใจ"
องค์ชายต้องคิดเก็บคมไว้ ไม่ประจันหน้ากับตระกูลใหญ่ เปิดเผยตัวเองต่อหน้าองค์ชายทั้งหลาย
แต่ท่านเก็บงำมาหลายปี กลับเพื่อความเป็นอยู่ของข้ารับใช้ในจวน เพื่อพระสนมโหรว ถึงยอมแข็งข้อกับกรมมหาดเล็ก แข็งข้อกับองค์ชายสี่
ท่านหนักแน่นในรักและคุณธรรมถึงเพียงนี้ แล้วอาโถวจะยืนดูท่านถูกลงโทษหนักจนถึงตายได้อย่างไร?
ไม่ได้เด็ดขาด ข้ารับใช้ยอมตายเพื่อนายผู้รู้ใจ อาโถวจะติดตามองค์ชายไปตลอดชีวิต ก็เพราะท่านเป็นคนกตัญญูและซื่อสัตย์เช่นนี้?
ถ้าคนเช่นนี้ไม่ตาม แล้วจะมีใครให้ตาม?
อาโถวกัดฟัน หลับตา "องค์ชายจะตีก็ตีเถิด อาโถวไม่มีคำบ่น"
หลี่เฉิงเจ๋อ "..."
ทำไมคนพวกนี้ถึงได้ภักดีหัวปักหัวปำ? ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย
"พอ พอ ไปให้พ้น ข้าเห็นพวกเจ้าก็รำคาญตา"
อาโถวหัวเราะหึ อารมณ์ดี "ถ้าอย่างนั้น กระหม่อมทูลลาก่อน"
หลี่เฉิงเจ๋อไม่ตอบ อาโถวออกไปเอง พอพ้นตำหนักก็เริ่มฮัมเพลง
...
จวนหวังอ๋อง
หวังอ๋องทายาให้อ๋องสี่ด้วยตัวเอง
"สี่ ท่านถูกตีนี้ ช้ำจริง"
"โอ๊ย เบาๆ เบาๆ" อ๋องสี่เจ็บหน้าบิดเบี้ยว