มีขุนนางชุดแดงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ข้าน้อยส่งคนไปเชิญแล้ว คงใช้เวลาราวสามธูปก็จะมาถึง”
อ๋องสี่ทุบประตูอย่างหัวเสีย “เปิดประตู ข้าคือเฉินอ๋อง”
ในจวนวังบูรพา ขันทีน้อยตะโกนว่า “ท่านเฉินอ๋อง นายท่านบอกว่าใครก็เปิดประตูให้ไม่ได้”
“บัดซบ หลบอยู่ข้างในใช่ไหม หมอหลวงมาก็ไม่เปิด?”
ขันทีน้อยในจวน “ในจวนมีหมอหลวงแล้ว ใต้เท้าบอกว่าต้องการพักผ่อนเงียบ ๆ ข้าน้อยขอขอบคุณท่านเฉินอ๋องแทนนายท่าน”
อ๋องสี่ถีบประตูสองฉับ
แต่ก็ทำอะไรจวนวังบูรพาไม่ได้จริง ๆ เขาหันไปมองเหล่าขุนนาง ทุกคนมองเขาตาแป๋ว
พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน การบุกรุกวังบูรพาโดยพลการเป็นความผิดตาย
วิธีแข็งใช้ไม่ได้ ก็ต้องใช้วิธีอ่อน
อ๋องสี่ตะโกนว่า “เจ้าไปบอกพี่ใหญ่ ข้าไม่ออกมาวันนึง ข้าก็นั่งอยู่ที่นี่วันนึง จนกว่าเขาจะให้คำตอบข้า”
อ๋องสี่นั่งลง
ขุนนางคนอื่นก็ตะโกนขึ้นมาบ้างว่า “ข้าเองก็เหมือนกัน หวังให้ไท่จื่อให้คำตอบข้าโดยเร็ว”
ราชเลขาหลูเอ่ยปาก ขุนนางคนอื่นก็ทำตาม ด้านหน้านอกจวนวังบูรพาจึงมีคนนุ่งชุดขุนนางนั่งราบกันเต็มพื้น
ในจวนวังบูรพา ขันทีน้อยแอบดูตามร่องประตู
“เร็วเข้า ไปรายงานไท่จื่อ พวกเขานั่งลงกันแล้ว”
ขันทีน้อยคนหนึ่งวิ่งกรูไปทางด้านหลัง
ในห้อง ไท่จื่อหลี่เฉิงอวิ๋นกำลังแสดงละครอย่างสุดฝีมือ พยายามทำให้ตัวเองเป็นคนบ้าบิ่นห่ามหาญ
จะให้เด่นในความบ้าบิ่นห่ามหาญได้ยังไงนะ?เขากำลังพยายามแสดงอย่างเต็มที่