หลี่เฉิงเจ๋อหันกลับมา สบตากับท่านจางหัวหน้ามหาดเล็กระดับสูง "ข้าจะขนของไป พวกเจ้าจะทำไม?"
สีหน้าท่านจางหัวหน้ามหาดเล็กบึ้งตึงในทันที
อ๋องจิ้งอัน เขายังจำได้ ก่อนหน้านี้เจอเขาเมื่อไหร่ก็ก้มหัวคำนับให้ทุกที นอบน้อมเหลือเกิน
ไม่ว่าจะเจอใครก็ดูต่ำต้อยขี้ขลาดแบบนี้
วันนี้กินดีหมาในชั่วมาหรือไง? บังอาจล่วงเกินถึงขนาดนี้ มารังแกบนหัวจางผิงเขาแล้ว?
พ่อบุญธรรมของเขาจางผิง เป็นขันทีอาลักษณ์คอยปรนนิบัติฮ่องเต้ คลุกคลีอยู่กับฮ่องเต้มานานหลายสิบปี ต่อให้เขาไปฟ้อง พ่อบุญธรรมก็จะเอ่ยปากพูดจาไม่ดีให้หลี่เฉิงเจ๋อสักสองสามประโยคต่อหน้าฮ่องเต้ มีหวังได้เดือดร้อนแน่
"หลี่เฉิงเจ๋อ เจ้าบังอาจ พวกเจ้าไม่กลัวฝ่าบาทกับพระสนมลงโทษหรือ?" การขู่บวกกับอ้างผู้ใหญ่ เป็นไม้ตายที่พวกขันทีใช้จนชิน
ถ้าหลี่เฉิงเจ๋อใจเสาะ ก็จะโดนบีบขู่จนยอมแต่แรกแล้ว
หลี่เฉิงเจ๋อทำท่าไม่แยแสเลย "ข้าไม่กลัวสักนิด จริงด้วย เจ้ามาพอดีเลย ข้าถามเจ้า เหตุใดสิบปีมานี่ แม้แต่ฟืนสักท่อนก็ไม่เคยส่งมาให้จวนอ๋องจิ้งอัน?"
การรับมือกับคำขู่แบบนี้ อย่าไปหลงตามจังหวะอีกฝ่ายเด็ดขาด ต้องตั้งสติให้ดี แล้วสวนกลับไปเลย
ท่านจางผิงหัวหน้ามหาดเล็ก: "..."
เขาปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ทันที เริ่มโยนความผิด: "ไม่มีหรือ?"
หลี่เฉิงเจ๋อ: "เจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา หรือไม่พอใจที่เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งให้ข้าเป็นอ๋องจิ้งอัน?"
หมวกใบนี้สวมลงไป จางผิงหัวหน้ามหาดเล็กถึงกับลนลาน
จางผิงหัวหน้ามหาดเล็กรีบแก้ตัว: "อย่ามาพูดมั่วสิ ในทะเบียนของออกเขียนไว้ชัดเจนว่า หัวหน้าข้าได้อนุมัติเบิกจ่ายให้จวนอ๋องจิ้งอันของพวกเจ้าหมด"