ในกองทหารม้าจงหยวน ทหารนับหมื่นรั้งม้าไว้ ต่างยืดคอแหงนหน้าออกไปมอง ไม่มีใครพูดอะไร
ทหารใหม่ที่เพิ่งย้ายมาจากด่านจวีหยงคนหนึ่ง นั่งบนหลังม้า หอกยาวในมือถือเอียง ตาค้างอ้าปากค้างอยู่นาน
เขาขยี้ตาอย่างแรง แล้วมองอีกครั้ง ไม่ได้ตาฝาดแน่
พื้นที่แนวธนูด้านหน้านั้น เกลื่อนไปด้วยคันธนูและกระบอกลูกธนูที่ถูกทิ้ง กองพลธนูอนารยชนเหนือห้าพันคนหนีกระเจิงไปทั่วเขาลำเนา ในขณะที่คนสวมเกราะดำขี่ม้าดำ ใช้เพียงลำพังบุกทะลวงพื้นที่นั้นจนแตกพ่าย
ทหารใหม่หันไปถามทหารเก่าข้างๆ "น-นี่ของจริงเหรอ?"
ทหารเก่าก็เหม่ออยู่ เมื่อได้ยินคำถามจึงได้สติ เสียงแหบแห้ง "ก็... น่ากลัวเกินไปแล้วนะ?"
"คนคนเดียวบุกกองพลธนูห้าพัน แถมยังฆ่าผู้บัญชาการฝั่งนั้นตาย?"
ทหารเก่าไม่ตอบ
ทหารใหม่คนหนึ่งแทรกขึ้น "ข้าเคยคิดว่าพวกเขาโม้ ที่ไหนได้"
นายสิบดีกรีด้านข้างตะคอกว่า "หุบปาก! เลิกพล่ามได้แล้ว! เตรียมฟังคำสั่ง!"
พวกทหารใหม่หุบปาก แต่อาการเหลือเชื่อบนใบหน้ายังไม่จางหาย
ทหารเก่าที่ผ่านศึกครั้งแรกกับไท่จื่อ สงบนิ่งกว่ามาก
นายสิบดีกรีคนหนึ่งถ่มน้ำลายลงพื้น "ตื่นตูมไปได้ ครั้งก่อนไท่จื่อสามพันคนบุกสามหมื่น ยังจับราชันอนารยชนเหนือกลับมาง่ายๆ อย่างกับจับลูกเจี๊ยบเลยนะ แค่นี้กระจอกนิด"
ทหารใหม่ฟังแล้วอึ้งกิมกี่กันไป
รองแม่ทัพโจวไม่มีเวลามาฟังพวกเขาคุยไร้สาระ
เขาเห็นหลี่เฉิงเจ๋อยกง้าวฟางเทียนขึ้นโบกไปด้านหลัง
สัญญาณ
กองพลธนูแตกแล้ว ตาพวกเขาบ้างแล้ว
รองแม่ทัพโจวกระชากบังเหียน ม้าเดินหน้าสองก้าว เขาหันไปกวาดตามองทหารม้านับหมื่นที่อยู่ด้านหลัง สูดลมหายใจลึก "อย่ามัวอึ้งกันอยู่ได้แล้ว! ฟังคำสั่งทั่วกัน!"