ซู่ปู้ไท่ดึงคันศรจนเต็มพิกัด สายศรตึงเปรี๊ยะ แขนศรก็สั่นระรัว
เล็งตรงไปที่เกราะหน้าของหลี่เฉิงเจ๋อ
เกราะหน้าเป็นจุดที่อ่อนที่สุดในชุดเกราะทั้งตัว ด้วยพลังทะลุทะลวงของลูกศรกระดูเหล็กแทงทะลุเกราะหน้า เข้ากบาลหลี่เฉิงเจ๋อทีเดียว ไม่ยากเลย
“ไปตายซะ” สายศรดีดตัวออก
ลูกศรกระดูเหล็กพุ่งตัดอากาศ ตามมาด้วยเสียงหวีดแหลม จ่อตรงหน้าหลี่เฉิงเจ๋อ
หลี่เฉิงเจ๋อได้ยินเสียงหวีดนั่น
เขาหันขวับ เห็นศรดอกนั้น
ศรมาเร็ว แต่เขาเร็วกว่า
ง้าวฟางเทียนหลุดจากมือ
ไม่ใช่ฟาด ไม่ใช่กวาด
แต่เป็นการขว้าง
ด้ามง้าวฟางเทียนทั้งเล่มหลุดจากมือพุ่งออกไป ตรงดิ่งราวกับลูกดอกเบอร์ยักษ์ คมง้าววิ่งเข้าชนตรงหัวศรของลูกศรกระดูเหล็กนั้น
“แกร๊ก”
ลูกศรกระดูเหล็กถูกผ่าออกจากกลางลำเป็นสองท่อน ศรทั้งสองซีกไถลผ่านศีรษะหลี่เฉิงเจ๋อไปคนละข้าง ครูดใบหูเฉียดฉิว
ง้าวฟางเทียนยังไม่หยุด
หลังจากผ่าศรแล้ว ด้ามง้าวทั้งเล่มยังคงพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเฉื่อยของแรงมหาศาล ปลายง้าวพุ่งไปทางซู่ปู้ไท่ ราวกับทวนดำ สะพัดข้ามระยะหลายสิบก้าว พุ่งปรู๊ดไปอย่างแม่นยำ
สีหน้าซู่ปู้ไท่เปลี่ยนไปทันที
เขาเพิ่งปล่อยสายศร ทั้งตัวยังคงถ่ายน้ำหนักไปข้างหน้า ศรในมือยังไม่ทันได้วาง
หนี?
ไม่ทันแล้ว
ความเร็วง้าวฟางเทียนยิ่งกว่าศรของเขา ระยะหลายสิบก้าว พริบตาเดียวก็ถึง
ปลายง้าวกระแทกเข้ากับเกราะเหล็กบนอกของเขา
เกราะเหล็กต่อหน้าง้าวฟางเทียนนั้นเหมือนกระดาษบาง ถูกทะลุผ่าน
ปลายง้าวทะลุอกจากหน้า คลานหลัง ด้ามง้าวฟางเทียนทั้งเล่มเสียบร่างเขาทะลุ แรงส่งยังไม่หมด กระชากเขาทั้งคนให้หลุดจากหลังม้า