หลี่เฉิงเจ๋อมอบตัวทัวป๋าเลี่ยให้รองแม่ทัพโจวไต่สวน แล้วตัวเองก็หมุนตัวเดินเข้าไปในค่ายทหารว่างข้างประตูกำแพงเมือง
หวังเฟิงเพียวเดินตามหลัง วิ่งเหยาะ ๆ เข้าประตูไป เกือบสะดุดธรณีประตูหน้าคว่ำ
ในค่ายทหารมีสภาพเรียบง่าย โต๊ะตัวหนึ่ง ม้านั่งสองตัว บนโต๊ะมีชาเย็นครึ่งกาและถ้วยหยาบสองใบ เสี่ยวเยว่ชาวบ้านรีบเข้ามายกน้ำชาให้
หลี่เฉิงเจ๋อดึงม้านั่งออกมานั่งลง ยกน้ำชาที่รินไว้ดื่มหมดรวดเดียว "ตอนข้าไม่อยู่ อ๋องเจิ้นเป่ยเล่นแผลง ๆ อะไรบ้าง?"
หวังเฟิงเพียวยืนอยู่ข้าง ๆ กำชายเสื้อคลุมแน่น เขาคิดถึงภาพที่น่าอับอายขึ้นมา แต่ก็เก็บกดมันไว้ ในหน้าไท่จื่อพูดไม่ได้ น่าขายหน้า
เขาขยับปาก อัดอั้นอยู่หลายอึดใจ "เขาอยากให้ไท่จื่อตายอยู่ข้างนอกนั่น"
หลี่เฉิงเจ๋อวางถ้วยชาลง "ว่ามาให้ชัด"
หวังเฟิงเพียวสูดหายใจ "หลังจากไท่จื่อออกจากด่านไป ข้าไปหาเขา ขอร้องให้ส่งทหารไปรับ เขาบอกว่าด่านจวีหยงต้องป้องกันอนารยชนเหนือบุก จับเสี่ยงไม่ได้ พูดร่ายยาวมาปิดปากข้า"
"แล้วไงต่อ?"
"แล้วเขาก็ยืนกรานไม่ส่งทหาร ข้าบอกว่าไท่จื่อเป็นโอรสสวรรค์ เขาบอกว่าเขารับผิดชอบแค่รักษาด่านจวีหยง ข้าบอกจะฟ้องร้องเขา เขาบอกเชิญตามสบาย ความเป็นมาเขาเขียนรายงานไว้หมดแล้ว คนในด่านหลายหมื่นเป็นพยาน ว่าเป็นไท่จื่อเองที่อยากไป"
นิ้วของหลี่เฉิงเจ๋อเคาะลงบนโต๊ะสองที "แล้วยังมีอะไรอีก?"
หวังเฟิงเพียวยิ่งพูดยิ่งร้อนรน "คนคนนี้ไม่เคยหวังดีเลย รอให้ไท่จื่อตายชัด ๆ เลย! ยืมมืออนารยชนเหนือฆ่าไท่จื่อเสีย กำจัดเสี้ยนหนามได้ แถมยังทำให้ตระกูลหลูและเซี่ยติดหนี้บุญคุณเขาอีก เขาเป็นสามีของน้าสาวเซี่ยเฟิงนะขอรับ"