หน้าจ้าวชงอี้ดำคล้ำ
"อ๋องจิ้งอัน นี่เจ้าหมายความว่าไง? จ้าวกว่างเป็นรองแม่ทัพด่านจวีหยง ปฏิบัติตามคำสั่งข้า เจ้ากำลังขัดคำสั่งงั้นรึ?"
"ขัดพ่องสิ"
สี่คำ
จ้าวชงอี้อึ้งไป พูดไม่ออก
คนรอบข้างหลายร้อยคน ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
หลี่เฉิงเจ๋อก้าวไปข้างหน้า ง้าวฟางเทียนปักคาพื้น น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา
"ท่านปิดข้าไว้นอกเมือง ราชันอนารยชนเหนือข้ายังจับเป็นได้ ท่านไม่ยอมเปิดประตูให้ข้า--นี่เรียกว่าคำสั่งรึ?"
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้นิ่งเงียบ
"ท่านนั่งกินห่านั่งดื่มอยู่ในจวนอ๋อง" หลี่เฉิงเจ๋อก้าวไปอีกขั้น "นอกเมืองข้าพาสามพันคนเพิ่งบุกออกจากทุ่งหญ้ากลับมา ข้างหลังโล่ง ไม่มีแม้แต่เงาตามมา ท่านไม่เปิดประตู?"
"ข้าทำเพื่อความปลอดภัยของด่านจวีหยง..."
"พอได้แล้ว"
หลี่เฉิงเจ๋อยกมือขึ้น "ท่านดูแล้วรึ?"
จ้าวชงอี้นิ่งไป
"ท่านขึ้นกำแพงรึ? ท่านมองไปทางเหนือสักแวบรึ? ท่านส่งหน่วยสอดแนมออกไปตรวจรึ?"
สามคำถามรวด อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้ตอบไม่ได้สักข้อ
"ไม่ทำอะไรเลย นั่งอยู่ในห้องหนังสือจวนอ๋อง จิบเหล้าหวงอุ่น ๆ แล้วออกคำสั่งปิดเมือง" หลี่เฉิงเจ๋อเอียงคอ "ข้างหลังไม่มีข้าศึกไล่ตามท่านก็ไม่เปิด มีข้าศึกไล่ตามท่านก็ยิ่งไม่เปิด ยังไงก็ไม่เปิด... อ๋องเจิ้นเป่ย ท่านอยากให้ข้าตายอยู่นอกเมืองใช่ไหม?"
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้โกรธ "อ๋องจิ้งอัน! เจ้าอย่ามาใส่ร้ายป้ายสี! ข้าคุมด่านจวีหยงมายี่สิบปี รู้ว่าควรทำอะไร..."
"รู้ว่าควรทำอะไร?" หลี่เฉิงเจ๋อหัวเราะ "ความรู้ของท่านคือนั่งอยู่บ้านใช้ความรู้สึกตัดสินใจเปิดหรือปิดประตู? ไม่ต้องใช้หน่วยสอดแนม ไม่ต้องใช้พลม้าลาดตระเวน ไม่ต้องขึ้นกำแพงดูสักตา ตบหัวแล้วปิดเมือง?"