ที่สนามฝึกมีคนหลายพันคน แต่ไม่มีใครเปล่งเสียงออกมาเลย
ทหารชายแดนที่ผอมจนแทบเหลือแต่กระดูกพวกนั้น ต่างก้มหน้าต่ำ แต่หูผึ่งเต็มที่
รอยยิ้มบนใบหน้าอ๋องเจิ้นเป่ยคงอยู่แค่ราวสองลมหายใจ แล้วก็หุบลงฉับ
สีหน้าของเขาฉายแววงุนงง: "เสบียงมีจัดส่งให้ทุกฤดูงั้นรึ? ไท่จื่อ พระองค์แน่ใจนะว่ามิได้ล้อเล่นกับข้า?"
หลี่เฉิงเจ๋อส่ายหัว
อ๋องเจิ้นเป่ยพลันสีหน้าเคร่งเครียด ถึงขั้นมีโทสะเล็กน้อย เขาหันขวับไปทางรองแม่ทัพที่อยู่ข้างกาย: "เจ้าบอกข้ามาซิ เสบียงฤดูใบไม้ร่วงงวดก่อน ได้รับหรือไม่? ได้รับเท่าใด? เหตุใดข้าถึงไม่รู้?"
รองแม่ทัพโดนคำถามกะทันหันนี้ใส่เข้าให้จนงง อ้าปากค้าง แล้วส่ายหัว: "ข้าน้อยไม่ได้รับ"
อ๋องเจิ้นเป่ยหันกลับมาทางหลี่เฉิงเจ๋ออีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงรีบร้อน: "ไท่จื่อ พระองค์แน่ใจแล้วแน่ใจอีกแน่ใจอีกหรือไม่? สมุดบัญชีของกรมพระคลังเขียนไว้ว่าจัดส่งให้ทุกฤดูงั้นรึ?"
"ตัวหนังสือดำบนกระดาษขาว ประทับตรากรมพระคลังชัดเจน" หลี่เฉิงเจ๋อน้ำเสียงเรียบเฉย "เสบียงฤดูใบไม้ร่วงถูกส่งออกจากเมืองหลวงกลางเดือนแปด เดินทางไปตามเส้นทางไท่หาง ผู้คุมการขนส่งคือผู้ช่วยกรมพระคลังจ้าวเต๋อฮั่น เสบียงหนึ่งล้านถัง เงินสามหมื่นตำลึง"
สีหน้าอ๋องเจิ้นเป่ยย่ำแย่ลงเรื่อยๆ หมัดกำแน่นอยู่ในแขนเสื้อ แล้วตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่: "สารเลว!"
เสียงตะคอกนี้ทำให้ทหารชายแดนรอบข้างจำนวนไม่น้อยสะดุ้งโหยง
อ๋องเจิ้นเป่ยกัดฟันกรอด: "น่าประหลาดใจนัก ถึงกับมีคนกล้ายักยอกเสบียงของด่านจวีหยง! จ้าวเต๋อฮั่น? ข้าไม่เคยแม้แต่ได้ยินชื่อนี้! เสบียงหนึ่งล้านถัง เงินสามหมื่นตำลึง ไม่มีข้าวสารสักเม็ด ไม่มีเงินสักอีแปะเดียว เข้าประตูด่านจวีหยงมาเลย!"
เขาพูดพลางยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ หมุนตัวไปมาสองรอบ แล้วชี้หน้าตรงจมูกรองแม่ทัพ: "ไป! ไปสืบหาข้าเดี๋ยวนี้ ตั้งแต่เส้นทางไท่หางจนถึงด่านจวีหยง ผ่านจุดตรวจด่านใดบ้าง จุดไหนเกิดปัญหา ใครบังอาจยื่นมือมาตัดตอนเสบียงข้า เบื่อชีวิตแล้วรึไง!"