อ๋องเจิ้นเป่ยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาครู่หนึ่ง
รองแม่ทัพยังยืนรออยู่ที่ประตู
“ติดต่อไปทางอนารยชนเหนือ” อ๋องเจิ้นเป่ยลืมตา น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนพูดถึงว่าจะกินอะไรเย็นนี้
“บอกพวกมันว่าช่วงนี้ไม่ต้องยั้งมือ ข้าจะให้หลี่เฉิงเจ๋อออกไปเอง”
รองแม่ทัพหดรูม่านตา เท้าติดกับพื้นเหมือนถูกตรึง
“อ๋อง…อ๋อง หมายความว่า…”
“หมายความว่าอะไร?” อ๋องเจิ้นเป่ยชายตามอง “ข้าต้านไม่ไหวแล้วน่ะสิ ต้องให้ไท่จื่ออ๋องจิ้งอันออกรบประจัญบาน เขาเป็นโอรสสวรรค์ ไม่ควรทำตัวเป็นเยี่ยงอย่างหรือ?”
รองแม่ทัพขยับปาก แต่ไม่พูดต่อ
อ๋องเจิ้นเป่ยโน้มตัวไปข้างหน้า “ทำไม? เห็นว่าไม่เหมาะสมหรือ?”
“กระหม่อม…” รองแม่ทัพกลืนน้ำลาย ลดเสียงลงต่ำสุด “กระหม่อมกลัวว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับไท่จื่อจริง ฝ่าบาท…”
“ฝ่าบาท?”
อ๋องเจิ้นเป่ยหัวเราะ เสียงไม่ดัง แต่แฝงความเยียบเย็น “เขาขวางทางทำมาหากินของข้า เจ้ารู้ไหมว่าเสบียงหนึ่งล้านหาบที่ผ่านมือข้าแปลงเป็นเงินได้เท่าไร? สี่แสนหาบ ในจงหยวนอย่างมากสี่แสนตำลึง แต่ราคาฝั่งอนารยชนเหนือ เทียบเป็นเงินแปดแสนตำลึง เอาไปแลกวัวแกะแล้วขายต่อในจงหยวน นั่นก็อย่างน้อยสองล้านตำลึง”
เขาชูสองนิ้ว
“สองล้านตำลึง”
“วันนี้เขามาถึง เสบียงไม่ผ่านมือข้าแล้ว แจกถึงมือทหารโดยตรง เจ้าคำนวณสิ ข้าขาดทุนไปเท่าไร?”
รองแม่ทัพไม่กล้าตอบ
อ๋องเจิ้นเป่ยลุกขึ้น “ขวางทางทำกิน ก็เหมือนฆ่าพ่อแม่ ฮ่องเต้มาเองข้ายังกล้าสบถใส่นับประสาอะไรกับโอรสสวรรค์ที่ถูกเนรเทศมา? หึ”