จวนอ๋องหวัง ในศาลาริมสวนด้านหลัง
บนโต๊ะหินเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ไหสุราชิงจู๋เย่จากแถบตะวันตกชั้นดีสองไหกำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสุรา
หวังอ๋องรินสุราให้เฉินอ๋องน้องชายคนที่สี่ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามด้วยตัวเอง
รอยบวมบนใบหน้าของเฉินอ๋องยังไม่ทันจางหายดี เขียวๆ ม่วงๆ ดูเหมือนหัวหมูชัดๆ แต่ตอนนี้อารมณ์ของเขาดี๊ดีจนอดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงเจียงหนานออกมา
"พี่รอง สะใจ! สะใจจริงๆ เลย!" เฉินอ๋องยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียว กระตุกโดนแผลที่มุมปาก เจ็บจนสูดลมหายใจเฮือก แต่ก็ยังหัวเราะลั่น "เจ้าเจ็ดมันกล้าถึงขนาดฟันเซี่ยเฟิงกลางถนน! มันเล่นงานฟ้าให้ทะลุเลยนะ! ฮ่าๆๆ แค้นข้าคงได้ชำระเสียที ฮ่าๆ"
หวังอ๋องวางเหยือกสุรา ค่อยๆ หยิบขนมเข้าปากอย่างใจเย็น
"เจ้าเจ็ดมันบ้าไปแล้วจริงๆ... แต่ก็เป็นเรื่องดีสำหรับเจ้านะ"
"ดีสิ ดีอยู่แล้ว สมควรแล้ว" เฉินอ๋องน้องสี่ตะโกน
น้ำเสียงของหวังอ๋องราบเรียบ แต่ทำนองที่สูงขึ้นเผยให้เห็นความปิติยินดีในใจ "เซี่ยจือหย่วนเป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาของราชสำนักนะ เซี่ยเฟิงเป็นหลานชายคนโตของตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้น เขาฆ่าคนต่อหน้าประชาชนมากมายขนาดนั้น ตระกูลขุนนางเก่าแก่จะกล้ำกลืนความโกรธแค้นนี้ได้ยังไง?"
เฉินอ๋องตบต้นขาฉาด "นั่นน่ะสิ! ข้าก็รอวันนี้อยู่เหมือนกัน ว่าแล้วว่าคนมันเหิมเกริมต้องมีภัย ฮ่าๆ"
"ได้ยินว่าเซี่ยหลินเวยบัณฑิตใหญ่แห่งตระกูลเซี่ยกับราชเลขาหลูไปร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่หน้ากระทรวงยุติธรรม สาบานว่าจะสู้กับหลี่เฉิงเจ๋อไม่จบไม่สิ้น คราวนี้ไม่ต้องให้พวกเราลงมือ พวกขุนนางตระกูลขุนนางเก่าแก่แค่ใช้น้ำลายก็ถ่มใส่หลี่เฉิงเจ๋อจมน้ำตายได้แล้ว!"