พระราชวัง หน้าประตูอู่เหมิน
บนลานกว้างที่ปูด้วยอิฐสีเขียว บัดนี้มีผู้คนคุกเข่าดำทะมึนเต็มลาน
สามคนที่อยู่หัวแถว คือเซี่ยหลินเวยเจ้าบ้านตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้น ราชเลขาหลูแห่งกรมโยธาธิการ และนางหลูฝูที่โพกผ้าขาวไว้บนศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เบื้องหลังพวกเขา ขุนนางชั้นผู้ใหญ่จากสามสหาย รัฐมนตรีช่วยหกกระทรวง ผู้ตรวจการแต่ละกรม ขุนนางตรวจสอบจากสภาตรวจการ... ขุนนางชั้นสูงของราชสำนักนับพันคนในชุดคลุมม่วง แดง และเขียว คุกเข่าเป็นระเบียบอยู่ใต้แสงแดดแผดเผา
ขบวนอลังการยิ่งกว่าครั้งก่อนเสียอีก เป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์ต้าฮั่น ครั้งนี้หลี่เฉิงเจ๋อล้ำเส้นตระกูลขุนนางเก่าแก่เข้าให้แล้ว
“ข้าพเจ้าทั้งหลายขอตายทูลทัดทาน! ขอฝ่าบาททรงประหารชีวิตหลี่เฉิงเจ๋อ เพื่อธำรงไว้ซึ่งกฎหมายบ้านเมือง!”
เสียงตะโกนของคนนับพันดังกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน กระทั่งกระเบื้องเคลือบบนกำแพงวังดูเหมือนจะสั่นสะเทือนเบาๆ
เซี่ยหลินเวยคุกเข่าอยู่หน้าสุด มือทั้งสองยกหนังสือเขียนด้วยเลือดขึ้นสูง
นั่นคือข้อความประณามผู้ทรยศที่เขาเขียนขึ้นโดยกัดนิ้วตัวเอง ใช้ความตายของเซี่ยเฟิงบุตรชายแท้ๆ เป็นเดิมพัน
“หลี่เฉิงเจ๋อไม่เห็นแก่กฎหมายบ้านเมือง ฆ่าคนราวกับผักหญ้า! หากฝ่าบาทไม่ทรงประหารเขา ข้าเซี่ยหลินเวยผู้แทนตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นแห่งเจียงหนาน จะคุกเข่าไม่ยอมลุกอีกเลยตั้งแต่วันนี้ คุกเข่าอยู่ที่นี่หน้าประตูอู่เหมิน!” เซี่ยหลินเวยตะโกนจนเสียงแหบแห้ง
นางหลูฝูที่อยู่ข้างๆ ยิ่งร้องไห้ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง “เฟิงของข้า! เจ้าตายอย่างน่าเวทนาจริงๆ! หากฝ่าบาทไม่ทรงให้ความเป็นธรรมกับเฟิงของครอบครัวเรา ข้าหลูฝูก็ขอตายอยู่ที่นี่แล้วกัน!”