ทัวป๋าเลี่ยเร่งม้าสุดชีวิต ม้าศึกขนดำใช้กีบทั้งสี่ตะกุยดิน ในที่สุดก็ฝ่าวงทหารที่แตกพ่ายออกมาได้ กำลังจะเร่งฝีเท้า...
ลมสายหนึ่งพัดมาจากด้านหลัง
ด้ามง้าวฟางเทียนส่งเสียงหวีดหวิว ฟาดลงมาจากทางเฉียงบน
ไม่ใช่แทง ไม่ใช่ตวัด แต่เป็นการฟาด
เหมือนตบแมลงวัน
“ปัง!”
ด้ามง้าวฟาดลงบนแผ่นหลังของทัวป๋าเลี่ยอย่างจัง
ทัวป๋าเลี่ยร้องอู้อี้ ร่างทั้งร่างกระเด็นออกจากหลังม้า
ม้าศึกขนดำวิ่งเปล่า ม้าไร้คนขี่พุ่งไปข้างหน้า ร่างของทัวป๋าเลี่ยหมุนกลางอากาศหนึ่งรอบครึ่ง กระแทก “ตุบ” ลงบนพื้นหญ้า งาบโค้งหลุดมือลอยไปไกล ห่วงทองคำบนศีรษะหลุด เปียสีเทาหงอกสองข้างกระจาย เปื้อนดินและเศษหญ้า
หัวหน้าองครักษ์ที่อยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์ ร้องโหยหวนพุ่งเข้ามา
“ท่านอ๋อง!”
ทหารองครักษ์บนหลังม้าเจ็ดแปดนายหันหัวม้า ล้อมเข้าหาหลี่เฉิงเจ๋อ
หลี่เฉิงเจ๋ออยู่บนหลังม้า วางง้าวฟางเทียนขวางข้างตัว เงยหน้าขึ้น กวาดตามองคนพวกนี้แวบหนึ่ง
เพียงแวบเดียว
ม้าของทหารองครักษ์ทั้งเจ็ดแปดนายสะดุดพร้อมกัน ไม่ใช่ม้ากลัว แต่คนกลัว มือสั่น ดึงบังเหียนผิดทิศ
หัวหน้าองครักษ์กัดฟันพุ่งเข้ามาสองก้าว สบตาคู่นั้น ทั้งร่างเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด เย็นตั้งแต่หัวจรดเท้า
ม้าของเขาเริ่มถอยหลัง
ไม่ใช่เขาสั่งให้ม้าถอย แต่ม้าถอยเอง
หัวหน้าองครักษ์กำบังเหียนแน่น กัดฟันกรอดๆ แต่มือไม่ฟังคำสั่ง ความกล้าหาญทั้งหมดของคนคนนี้ ภายใต้สายตานั้น แตกสลายเป็นผุยผง