ราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ยเห็นดวงตาคู่นั้นแล้ว
ผ่านหมู่ทหารนับหมื่น ผ่านฝุ่นควันและกลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งทั่วฟ้า ชายหนุ่มในเกราะเงินคนนั้นขี่ม้าศึกที่แย่งชิงมา ง้าวฟางเทียนพาดอยู่บนบ่า กำลังมองมาทางเขา
ทัวป๋าเลี่ยผ่านศึกมาทั้งชีวิต ฆ่าคนมาไม่รู้เท่าไร และเคยถูกจับจ้องจากผู้คนนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีสักครั้ง ที่ถูกมองด้วยสายตาแบบนี้
นั่นไม่ใช่ความแค้น ไม่ใช่ความโกรธ
มันเป็นสายตาของนักล่าที่มองเหยื่อ
แผ่นหลังของทัวป๋าเลี่ย ความเย็นวาบแล่นจากกระดูกสันหลังขึ้นไปถึงท้ายทอย
เขากำบังเหียนแน่น
ชั่วพริบตาถัดมา ชายหนุ่มในเกราะเงินขยับ
ง้าวฟางเทียนถูกสะบัดลงจากบ่า ปลายง้าวชี้ไปด้านหน้า ร่างทั้งร่างกดต่ำบนหลังม้า กระตุ้นท้องม้า ม้าศึกร้องสนั่นแล้วพุ่งทะยานออกไป
ไม่ได้มุ่งไปทางอื่น
แต่ตรงดิ่งไปยังกองบัญชาการกลาง
ตรงมาที่เขา ทัวป๋าเลี่ย
ทัวป๋าเลี่ยใจสั่นวาบ
ซู่ปู้ไท่เห็นเหตุการณ์นี้จากแนววงนอก ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
เขากระชากบังเหียน ตะโกนลั่นใส่กองทหารม้าด้านหลัง: "ทั้งหมดบุกเข้าไป! สกัดมัน! เร็ว!"
เย่ซู่ไกก็ได้ปฏิกิริยาแล้ว กองทหารม้าฝั่งขวาเริ่มเปลี่ยนทิศทาง หลั่งไหลเข้ามายังกองบัญชาการกลาง
กำลังพลสองสายเคลื่อนไหวพร้อมกัน ม้าศึกหลายพันตัวประสานจากซ้ายและขวา ราวกับประตูสองบานที่กำลังปิดเข้าหากัน
แต่หลี่เฉิงเจ๋อเร็วเกินไป
เขาขี่ม้าศึกที่แย่งมา ฝ่ากลุ่มทหารม้าอนารยชนเหนือเป็นเส้นตรง... ซึ่งปกติแล้วเป็นไปไม่ได้ เพราะทุกหนแห่งมีแต่คนและม้า ไม่มีทางตรงให้วิ่ง