ด่านจวีหยง จวนอ๋องเจิ้นเป่ย
อ๋องเจิ้นเป่ยนั่งไขว่ห้างเอนหลังในห้องหนังสือ ข้างมือมีเหล้าอุ่นหนึ่งกา ของแนมสี่จานวางตรงหน้า
รองแม่ทัพจ้าวกว่างยืนอยู่ข้าง ๆ หลังตรงเป็นไม้กระดาน
ที่ปรึกษากองทัพหลิวเหวินชางนั่งหลังโต๊ะรอง วางพู่กัน หมึก กระดาษ และจานฝนหมึกไว้พร้อมแล้ว กำลังฝนหมึกอยู่
อ๋องเจิ้นเป่ยยกจอกขึ้นจิบหนึ่ง เม้มปากอย่างพอใจ
"เฒ่าหลิว ฝนหมึกเสร็จรึยัง?"
หลิวเหวินชางวางแท่งหมึกลง "เสร็จแล้วท่านอ๋อง เชิญว่ามา"
อ๋องเจิ้นเป่ยกระแอมเสียงหนึ่ง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จัดท่วงท่าพร้อมแล้ว เริ่มอ่าน
"กระหม่อม จ้าวชงอี้ กราบทูลฝ่าบาท ฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญ"
เขาหยุดครู่หนึ่ง คิดหาถ้อยคำ แล้วอ่านต่อ
"หลังจากอ๋องจิ้งอันเสด็จถึงด่านจวีหยง กระหม่อมได้ตักเตือนหลายครั้งหลายคราว ว่าทุ่งหญ้าอันตราย มิอาจบุกเข้าผลีผลาม ทว่าท่านอ๋องยังหนุ่มแน่น ใจร้อน ถือดีแต่ใจตน ทรงมุ่งมั่นนำทหารม้าเบาสามพันนาย ล่วงลึกเข้าไปในเขตของอนารยชนเหนือ กระหม่อมพยายามห้ามปรามหลายครั้ง ท่านอ๋องก็มิทรงฟัง กระหม่อมหมดหนทาง ได้แต่จำยอมปล่อยไป เรื่องราวทั้งหมดนี้ ทหารรักษาการณ์ในด่านหลายพันนายล้วนเป็นพยานได้"
หลิวเหวินชางรัวพู่กันอย่างรวดเร็ว พอเขียนถึงตัวสุดท้าย ก็เงยหน้ามองจ้าวชงอี้แวบหนึ่ง
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้โบกมือใส่เขา "อย่าหยุด เขียนต่อ"
"หลังจากอ๋องจิ้งอันออกจากด่านไป กระหม่อมทุกข์ใจทั้งวันทั้งคืน หลายครั้งส่งคนนำคำสั่งเรียกตัวกลับ ก็ไร้ผล กระหม่อมรู้สึกผิดยิ่งนัก ที่มิอาจปกป้องท่านอ๋องให้ปลอดภัย เป็นความผิดใหญ่หลวงของกระหม่อม แต่ทว่าด่านจวีหยงเป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญ กระหม่อมมิอาจละทิ้งหน้าที่ ละล่ำละลั่งออกด่านไปค้นหา เกรงจะติดกับดักของอนารยชนเหนือที่ใช้แผนปราบเซียนไล่เสือ ทำให้ด่านชายแดนสูญเสียกำลัง"