เขาจ้าวชงอี้รักษาสามด่านมายี่สิบปี กระทั่งฝ่าบาทเรียกพบยังตรัสด้วยพระสุรเสียงเกรงพระทัย ไอ้เจ้าเมืองกระจอกงอกง่อย กล้าตีเขา?
หวังเฟิงเพียวสบตาสวนกลับ ฝ่ามือยังชาอยู่ แต่ปากไวกว่าใจคิด
“มองหาแดก?”
พูดพลางยกมือตบหน้าผากจ้าวชงอี้อีกที จากบนลงล่าง ปลายนิ้วเฉี่ยวปลายจมูก ตบจนอ๋องเจิ้นเป่ยต้องพยักหน้า
ไม่หนัก แต่นัยแห่งการอัปยศเทียบกับความเจ็บบนหัวแล้วช่างน้อยนิดเกินไป
สีหน้าจ้าวชงอี้เปลี่ยนไปในที่สุด
ผัวะ——
เขาฟาดมือลงบนโต๊ะพิณ สายพิณสั่นหึ่งๆ
“บังอาจ!”
เสียงนี้ดังกว่าเมื่อครู่สามเท่า ม่านโปร่งในเรือนริมน้ำพลิ้วไหว
ขาของหวังเฟิงเพียวทรุดลงอย่างไม่เป็นท่า
เขาขวัญหนีดีฝ่อจริงๆ
แต่วินาทีถัดมา เขาเตะโต๊ะจ้าวชงอี้เต็มแรง โต๊ะไถลถอยไปครึ่งฟุต อ๋องเจิ้นเป่ยยื่นมือประคองไว้
“แกทำให้ฉันตกใจ!” หวังเฟิงเพียวตะโกนสุดเสียงตอบกลับ ถอยหลังสองก้าว “คนไหน! จับตัวเขา!”
จ้าวชงอี้เบี่ยงตัวยืนขึ้น เก้าอี้ล้มคว่ำ เสียงดังโครม
เขายืดอกตั้งตัว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ฉันดูใครกล้า!
พวกทหารกลุ่มนั้นถอยกรูดอีกครั้ง
นี่คืออ๋องเจิ้นเป่ย ทรงพระยศอ๋อง สืบทอดไม่ถอดถอน ใต้บัญชาคุมกองทัพสามด่านกว่าหมื่นนาย พวกเขาลูกกระจ๊อกตัวเล็กๆ ปกติเจอพ่อบ้านจวนอ๋องเจิ้นเป่ยยังต้องโค้งตัวก้มหัว แล้วตอนนี้จะให้ไปจับอ๋องเจิ้นเป่ย?
ขาแข็งทื่อ ก้าวไม่ออก
จ้าวชงอี้กวาดตามองทหารพวกนั้นแวบหนึ่ง หัวเราะเยาะเย็น
ดูสิ นี่แหละความจริง