“ไปกันเถอะ” หวังเฟิงเพียวเชิดคางไปทางประตู
จ้าวชงอี้จัดปกเสื้อที่ชุ่มเลือดตรงคอเสื้อ แล้วก้าวเดินออกจากศาลาริมน้ำ
ทหารคุมตัวเขา ผ่านสวน ผ่านลานกลาง ผ่านลานหน้า
ตลอดทาง คนรับใช้และองครักษ์ในจวนอ๋องถูกกวาดล้างไปกว่าครึ่ง นั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้าน มือกุมศีรษะ ผู้ดูแลบ้านหมอบอยู่ตรงธรณีประตู ปากยังด่าไม่หยุด พอเห็นจ้าวชงอี้ออกมา เสียงก็ดังขึ้นสามระดับทันที
“ท่านอ๋อง——!”
จ้าวชงอี้ไม่หันกลับ เดินตรงไปยังประตูใหญ่
หวังเฟิงเพียวตามหลังมา พลางเดินพลางนับจำนวนคน ผู้ดูแลบ้าน เสมียนบัญชี คนรับใช้ องครักษ์ ที่ปรึกษา อนุภรรยา รวมตัวจ้าวชงอี้เอง ทั้งหมดสามร้อยกว่าคน ถูกมัดไว้หมด
ฝ่ามือเขาเปียกเหงื่อ กำแผ่นอาญาสิทธิ์ของไท่จื่อแน่น ข้อนิ้วซีดขาว
ทำสำเร็จแล้ว?
ให้เขาทำสำเร็จจริง ๆ ?
หวังเฟิงเพียวเหม่อไปชั่วขณะ เขาเป็นแค่เจ้าเมืองเจียงหนิง แต่วันนี้กลับจับอ๋องเจิ้นเป่ยได้
เขาสะบัดศีรษะแรง ๆ
อย่าคิดมาก รีบคุมตัวกลับไปก่อน เกิดพลาดอะไรขึ้นมา ทั้งเขาและไท่จื่อต้องจบเห่แน่
“พี่น้อง คุมตัวไป เข้าคุกใหญ่!”
หวังเฟิงเพียวโบกมือใหญ่
ทหารห้าร้อยนายคุมตัวคนในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยสามร้อยกว่าคน มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารอย่างยิ่งใหญ่
จ้าวชงอี้เดินนำหน้า หลังตรงก้าวเดินไม่ช้าไม่เร็ว
ขบวนเลี้ยวมุมถนน หายไปสุดปลายถนน
ประตูใหญ่จวนอ๋องเจิ้นเป่ยเปิดอ้า ตะเกียงสองดวงโยกไหวในสายลม