ซู่ปู้ไท่สูดลมหายใจให้นิ่ง หรี่ตามองไปข้างหน้า
300 ก้าว
250 ก้าว
เสียงกีบม้าเหยียบหิมะดังก้องขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่กระแทกลงบนทุ่งหญ้าสั่นสะเทือนราวกับฟ้าร้อง
ในแถวพลธนู ทหารอนารยชนเหนือหนุ่มแถวหน้าสุดกลืนน้ำลาย นิ้วที่รั้งสายธนูแน่นจนซีดขาว
เขาเคยผ่านศึกครั้งก่อนมาแล้ว
เขาเคยเห็นเงาร่างในเกราะเงินพุ่งทะลวงเข้ามา
ถึงคราวนี้จะเปลี่ยนเป็นเกราะดำ แต่รูปลักษณ์ของง้าวฟางเทียนนั้น เขาจำได้แม้ในความฝัน
มือเขาสั่น
สายธนูพลอยสั่นตาม
ทหารเก๋าข้างๆ ด่าว่าเบาๆ: "อย่ามัวแต่สั่นโว้ย! ใจเย็นๆ!"
ทหารหนุ่มกัดฟัน ข้อมือเกร็งขึ้นชั่วขณะ แล้วก็เริ่มสั่นอีก
200 ก้าว
หลี่เฉิงเจ๋อขี่ม้าเหยียบหิมะ ลมอัดเข้ามาทางช่องหน้ากากเกราะ เสียงหวีดหวิว
เบื้องหน้าคือกองธนูดำทะมึน คันธนูห้าพันเล็งตรงมาที่เขาเป็นแถวเดียว สายธนูรั้งเต็มแรง หัวลูกศรแน่นขนัดดั่งเม่น
เขากำง้าวฟางเทียนแน่น
150 ก้าว
มือของซู่ปู้ไท่ชุ่มเหงื่อ เขายกคันธนูขึ้นสูงอีกหนึ่งนิ้ว ปรับหัวลูกศรต่ำลงเล็กน้อย เล็งไปที่ม้าสีดำตัวนั้น แต่ม้ามีเกราะเหล็กทั้งตัว น่าปวดหัวจริงๆ
130 ก้าว
100 ก้าว
ซู่ปู้ไท่สูดลมหายใจ คำสั่งในปากมาถึงลูกกระเดือกแล้ว—
80 ก้าว
60 ก้าว
50 ก้าว
"ยิง——!!!"
เสียงตะคอกของซู่ปู้ไท่ระเบิดออก
คันธนูห้าพันคลายสายออกพร้อมกัน
"หึ่ง——"
เสียงสายธนูสั่นสะเทือนรวมกันดังหึ่งๆๆๆ ราวกับแหย่รังแตน ลูกธนูนับหมื่นลอยขึ้นสู่กลางอากาศ ขนหางของลูกศรส่องประกายวาบภายใต้แสงตะวัน จากนั้นก็พุ่งทะยานลงไปยังทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง