สีหน้าของหนานฉูซีดเผือดลงทันที
พอออกมาจากห้อง ก็เห็นสาวใช้คนที่หลอกให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้ายืนแอบหัวเราะคิกๆ อยู่
หนานฉูไม่พูดอะไร ยกมือฟาดไปทันที
"แผละ!"
เสียงตบดังชัดเจน
"คุณทำอะไร!"
หนานฉูจ้องหน้าสาวใช้คนนั้นที่ทำหน้าตกใจไม่เชื่อสายตา เธอรู้ดีว่าสาวใช้คนนี้เป็นสายตาของคุณนายฟู่ ปกติชอบนินทาเธอลับหลังไม่น้อย
แต่ตอนนี้ เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว
"ไปสิ ไปฟ้องเลย!"
พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่แยแสเสียงด่าทอที่ดังตามหลังมาของสาวใช้คนนั้น ที่จะไปฟ้องฟู่ถิงเซิน
เช้าวันรุ่งขึ้น
ฟู่ถิงเซินไม่ได้กลับบ้าน หนานฉูชินชาแล้ว และไม่สนใจอีกต่อไป ลุกขึ้นไปบริษัท
เธอพิมพ์ใบลาออก แล้วยื่นให้ฟู่อี๋หราน — ผู้ช่วยของฟู่ถิงเซิน ผู้เป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา และเป็นคนที่ดูแลเหล่าเลขาของหนานฉู
"เธอจะลาออก?" ฟู่อี๋หรานเหลือบมองคร่าวๆ ไม่ได้ใส่ใจ แถมยังรู้สึกขำ
คนระดับใหญ่ในบริษัททุกคนรู้ดีว่าเมื่อสองปีก่อนเธออาศัยการปีนเตียงขึ้นมาเป็นคุณนายฟู่
ตอนนี้ท้องแล้วจะกลับบ้านไปเป็นคุณนายน้อยเอาอย่างนั้นหรือ?
หน้าตาธรรมดา ยังไม่รู้จักอาย ไม่แปลกที่ใครๆ ก็รังเกียจเธอ
"ขั้นตอนการลาออกกับงานส่งมอบ ให้เสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์ เธอก็ออกได้แล้ว"
หนึ่งสัปดาห์นานเกินไป แต่—
กลุ่มฟู่ไม่เหมือนกับบริษัทอื่น ตอนที่ฟู่ถิงเซินเพิ่งรับช่วงกลุ่มฟู่ต่อมานั้น กลุ่มฟู่ถูกเล่นจนแทบจะล้มละลาย
เขากลับมาจากกองทัพ แล้วปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่ เพียงแค่ครึ่งปีก็ไม่เพียงแต่ทำให้สถานการณ์มั่นคง ทรัพย์สินเพิ่มเท่าตัว แถมยังควบรวมบริษัทมหาชนใหญ่ๆ อีกหลายแห่ง
แค่ปีเดียวเท่านั้น ธุรกิจของกลุ่มฟู่ก็ขยายไปถึงต่างประเทศ
ตอนที่หนานฉูรู้เรื่องเหล่านี้ เธอก็ยิ่งชื่นชมเขา รักเขามากขึ้น แต่ไม่เคยคิดเลยว่า เบื้องหลังเหล่านี้คือความโหดเหี้ยมของความเป็นชายชาตรีที่ให้ผลประโยชน์สูงสุด
ตอนนี้ อยากจะลาออก ไม่ใช่วันนี้ยื่นใบลาออก พรุ่งนี้จะออกได้
เบื้องหลังเงินเดือนสูงและสวัสดิการดี คือเข้าง่ายแต่ก็ออกยาก
หนานฉูเข้าใจดี แต่เธอเป็นเพียงหนึ่งในผู้ช่วยหลายคนของฟู่ถิงเซิน และเพราะเหตุการณ์ในคืนนั้น เธอกลายเป็นคนชายขอบของฝ่ายผู้ช่วย
เธอจะอยู่หรือไม่อยู่ จริงๆ แล้วไม่สำคัญ งานของเธอมีเลขาคนอื่นรับช่วงได้
ดังนั้น "งั้นฉันขอหยุดหนึ่งอาทิตย์"
ฟู่อี๋หรานเงยหน้ามองสำรวจหนานฉู เลิกคิ้วพยักหน้า: "ได้ เธอกลับไปรอก่อน ฉันจะแจ้งให้ทราบ"
พนักงานในห้องผู้บริหารใหญ่ ถ้าจะหยุดเกินครึ่งวัน ต้องรายงานให้ฝ่ายประธานทราบ ให้เขาอนุมัติเอง
นี่คือกฎที่ฟู่ถิงเซินตั้งขึ้นมาเป็นพิเศษเมื่อวาน เกี่ยวกับการที่หนานฉูขาดงานหนึ่งวัน
ฟู่อี๋หรานไม่แจ้งหนานฉู คนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่แยแส
อีกฝั่ง หนานฉูเพิ่งจะนั่งลง เตรียมเก็บข้าวของ เดี๋ยวจะไปพบพี่ศิษย์เดียวกัน
เรื่องตกลงเข้าทำงานที่บริษัทของเขา และเซ็นสัญญารักษาความลับโครงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์แห่งชาติ
จู่ๆ โทรศัพท์ของฟู่อี๋หรานก็ดังเข้ามา: "พี่ชายฉันให้เธอไปหา"
หนานฉูรู้สึกแปลกใจ ตั้งแต่คืนนั้นมา ฟู่ถิงเซินไม่เคยริเริ่มตามหาเธอเลยสักครั้ง
หนานฉูเพิ่งก้าวเข้าไปในห้องทำงานของประธาน ก็เห็นฟู่ถิงเซินถือใบลาออกของเธอ กับใบขอลาหยุด สายตามองมาอย่างนิ่งสงบ
หนานฉู: "คุณฟู่คะ คุณตามหาฉัน..." มีอะไรหรือเปล่า?
ยังพูดไม่ทันจบ ใบลาออกกับใบขอลาก็ถูกโยนใส่ตัวเธอ
"ไม่อนุมัติ"
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำ เย็นชาไร้อารมณ์ ดั่งคำพิพากษาที่หล่นลงมา
สีหน้าหนานฉูขาวซีดราวกับกระดาษ
เธอตกลงกับพี่ศิษย์ไว้แล้ว
แต่ถ้าฟู่ถิงเซินไม่อนุญาตให้เธอลาออก แล้วเธอจะเข้าร่วมโครงการวิจัยลับของชาติได้ยังไง?
แล้วจะไปบริษัทของพี่ศิษย์ได้ยังไง?
คนคนหนึ่งเซ็นสัญญาสองฉบับไม่ได้
หนานฉูกัดริมฝีปาก ร่างกายสั่นเทา อดทนต่อความเจ็บปวดหลังการขูดมดลูก ก้มลงเก็บใบลาออกกับใบขอลาจากพื้น
"คุณฟู่คะ ฉันจะลาออก ขอให้คุณอนุมัติด้วยค่ะ"
เธอหลับตาลง มุ่งมั่นยื่นใบลาออกไปตรงหน้าฟู่ถิงเซิน
วันนี้เธอต้องลาออกให้ได้ ต้องออกไปให้ได้
ชายหนุ่มเงยหน้ามองสำรวจหนานฉูอย่างเงียบๆ ครู่หนึ่ง ก็เลื่อนสายตาออกไป: "ฉันเคยบอกเธอไหม ว่าการทำแบบมีจุดประสงค์ซ่อนเร้นแบบนี้ มีแต่จะทำให้ตัวเองดูน่าเกลียด"
หนานฉูมองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
ความพยายามตั้งนาน ได้รับคือการที่ทุกการกระทำของเธอ ถูกเขามองว่ามีเจตนาแอบแฝง ต้องการเรียกร้องความสนใจจากเขา
หนานฉูรู้สึกได้แต่ความน่าสมเพชของตัวเอง
"ฉัน..."
"กลุ่มฟู่ไม่ได้ขาดเธอไม่ได้ และเธอก็ไม่ได้เป็นคนที่แทนใครไม่ได้ ถ้ามีครั้งหน้า เธอก็เก็บข้าวของแล้วออกไปเองเลย ออกไป"
เขาไม่ไว้หน้าเธอแม้แต่น้อย
หัวใจของหนานฉูกระตุกวูบอย่างแรง เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะไหลออกมาจากเบ้าตา แล้วโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น
ไม่มีอุปสรรคใดๆ ถูกยกขึ้นรับอย่างราบรื่น
—"ที่รัก เมื่อคืนคุณลืมเข็มขัดไว้ที่บ้านฉัน ฉันเอามาส่งให้ค่ะ"
เสียงเรียก "ที่รัก" ทำให้หนานฉูยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
เป็นเสียงของซูยู่หลิง
ซูยู่หลิงเรียกเขาว่า ที่รัก?
คำเรียกที่ใกล้ชิดแบบนี้ เธอเองก็เคยได้แต่เรียกในใจเท่านั้น
หนานฉูเงยหน้ามองไป ฟู่ถิงเซินหันหลังให้เธอ
แต่เธอพอจะเห็นได้รางๆ ว่าชายคนนั้นดูเหมือนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดูไม่รังเกียจคำเรียกนี้ แถมยังดูตามใจ
โทรศัพท์ถูกวางลง ชายคนนั้นหันกลับมา สบตากับหนานฉูในชั่วขณะ สายตาก็หม่นลง ก้นบึ้งของดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
หนานฉูกำใบลาออกแน่น ตอนหันหลังกลับ น้ำตาก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
"ฉันมาผิดเวลาหรือเปล่า?"
เสียงมาจากหน้าประตู
หนานฉูรีบมองไปโดยสัญชาตญาณ แต่ดวงตากลับพร่ามัวไปด้วยน้ำตา
พอเห็นได้รางๆ ว่าผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก: "พอแล้วถิงเซิน โกรธเรื่องอะไรหนักหนา? ถ้าโกรธจนทำร้ายตัวเองแล้วจะทำยังไง?"
หนานฉูกำใบลาออกแน่น ในที่สุดก็เห็นชัด
เป็นผู้หญิงคนที่เห็นในโรงพยาบาล เป็นซูยู่หลิง
ในมือเธอยังถือเข็มขัดของฟู่ถิงเซินที่ลืมไว้ที่บ้านเธอ
เข็มขัดผู้ชายตกอยู่ที่บ้านผู้หญิงคนหนึ่ง มันหมายความว่าอะไร หนานฉูไม่ใช่คนโง่
ดูท่า พวกเขาคงมีความสัมพันธ์กันแล้ว
หรือไม่ก็ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
เธอกำใบลาออกแน่น แล้วถูกฟู่อี๋หรานเข้ามาดึงตัวออกไป
ด้านหลังยังได้ยินเสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนปลอบ: "ไม่ต้องโกรธแล้ว เธอดูซูบโซผอมแห้ง ฉันว่าเธอคงไม่ตั้งใจหรอก แค่สภาพร่างกายไม่ดีเท่านั้น ตอนนี้หางานยาก เธอก็ให้โอกาสเธออีกครั้งเถอะ..."
เธอไม่ได้ยินเสียงผู้ชายอีกต่อไป
ไม่รู้ว่าซูยู่หลิงจะปลอบเขาอีกยังไง
หน้าโต๊ะทำงาน หนานฉูมองใบลาออกและใบขอลาในมือ
ฟู่อี๋หรานถือกาแฟเดินเข้ามา หัวเราะเย็น: "ผู้หญิงท้องแล้วหุ่นเสียดูน่าเกลียดมาก พี่ชายฉันย่อมไม่ยอมให้พี่หลิงกลายเป็นแบบเธอหรอก ก็เลยปล่อยให้เธอท้องลูกคนนี้ไป แล้วเธอยังคิดว่าตัวเองเป็นคุณนายฟู่ตัวจริง อยากจะลาออกกลับไปคฤหาสน์วิญญาณเมฆเพื่อเสวยสุขหรือไง? หรือว่าอยากดูว่าพี่ชายฉันจะสงสารเธอเพราะท้องอยู่หรือเปล่า?"
"แผละ!"
หนานฉูกำใบลาออกกับใบขลาไว้ในมือ ฟาดลงบนหน้าฟู่อี๋หรานอย่างจัง