สืออี้ซินตกลงมาอย่างอิสระพร้อมเสียงดังตูม
ทารกในผ้าห่อตัวถูกโยนจนสลบไสล
ใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น อยากจะเถียงกับชายตรงหน้าสักสองสามประโยค แต่เสียงที่ออกมากลับเป็นเพียงเสียงอ้อแอ้
นางมองสบตาชายที่มองลงมาอย่างเย่อหยิ่ง แล้วค่อยๆ หุบปากลง
ช่างเถอะ อย่าไปเอาความกับคนบ้าเลย
ตอนนี้นางต้องการเวลาสักพักเพื่อเรียบเรียงสถานการณ์ตรงหน้าและทิศทางในอนาคตจริงๆ
แต่หลิงเซียวจิ้นดูทีท่าจะไม่ยอมให้นางมีเวลานั้น
ชายผู้นั้นรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา สวมชุดคลุมสีดำเข้มปักดิ้นทองคำ ยิ่งเสริมให้เขาดูเย่อหยิ่งทระนง
เขาขมวดคิ้วมองทารกน้อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งประโยคไว้หนึ่งประโยค: "ลูกของสือเยี่ยนจ้าว ข้าไม่ชอบ"
จากนั้นก็ก้มลงอุ้มร่างที่เย็นเฉียบของเคออี้ฉุนขึ้นมา แล้วหันหลังเดินจากไป เงาร่างภายใต้แสงจันทราดูเย็นชาห่างเหิน
ชุดปฏิบัติการนี้ทำให้สืออี้ซินตะลึงไปเลย
หมายความว่าไง?
ทิ้งนางไว้ตรงนี้?
ในหนังสือทั้งเล่มเล่าผ่านมุมมองของพระเอก[เซียนกระบี่อี้หนาน] ตัวประกอบอย่างนางมีแค่โครงเรื่องคร่าวๆ ไม่ได้บรรยายเลยว่านางถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร
สืออี้ซินใช้เวลาเพียงหนึ่งวินาทีก็ประเมินสถานการณ์ปัจจุบันได้
ถ้าถูกทิ้งไว้ในป่าลึกบนเขาสูงแบบนี้ ตัวนางเล็กแค่นี้ต้องตายแน่ๆ
ต้องไปที่สำนักหมื่นช่องฟ้า รอดชีวิตก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ในยามราตรีอันเงียบสงัด เสียงร้องไห้กังวานใสก็ดังขึ้น
หลิงเซียวจิ้นเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ได้ยินเสียงก็ไม่หันกลับมา แค่หยุดฝีเท้าแล้วเหลือบมองเจ้าตัวเล็กบนพื้น
ใหน้าที่งดงามเกินจะบรรยายเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
สืออี้ซินแทบจะชาไปทั้งตัว ช่างเถอะ แล้วนางจะชอบมันหรือไง?!
อีกอย่างเรื่องสายเลือดเนี่ย นอกจากจะมีฝั่งพ่อแล้วก็ยังมีฝั่งแม่ด้วยนะ!
แม่แท้ๆ ของร่างนี้ เคออี้ฉุน ไม่ใช่รักแรกที่หลิงเซียวจิ้นหมายปองแต่ไม่อาจครองได้หรือไง? ช่วยคิดถึงความดีของแม่หน่อยได้ไหม อย่าไปรังเกียจโครโมโซมที่พ่อให้มามากนักเลย?
สืออี้ซินพยายามช่วยตัวเองสุดชีวิต พยายามปลุกความรักที่หลิงเซียวจิ้นมีต่อแม่ของนาง
ผ้าห่อตัวค่อยๆ คลายออกภายใต้การดิ้นของนาง เผยให้เห็นหางปลาสีขาวเงิน
ทารกน้อยส่งเสียงสะอื้นแผ่วเบา หางปลากระฟัดกระเฟียดกับพื้นราวกับปลาที่ขาดน้ำ
มือเล็กๆ โบกไปมาอย่างไร้จุดหมาย บังเอิญคว้าไข่มุกสีแดงที่เกิดจากเลือดและน้ำตาของเคออี้ฉุนได้ แล้ววางลงบนตำแหน่งหัวใจอย่างอาลัยอาวรณ์
ท่าทางดูน่าสงสารยิ่งนัก
สายตาของหลิงเซียวจิ้นไล้ผ่านหางปลาของนาง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ไข่มุกสีแดงในฝ่ามือเล็กๆ ของทารก นิ้วมือของเขากระตุกเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
เขารู้ดีว่านิสัยตัวเองไม่ค่อยดี สมัยเด็กก็ถือวิสาสะว่ามีพรสวรรค์โดดเด่นจึงหยิ่งผยอง ตอนนี้พลังแข็งแกร่งขึ้นก็ยิ่งมองใครไม่เห็น เอาความอดทนและความอ่อนโยนอันน้อยนิดที่มีไปให้เคออี้ฉุนหมดแล้ว ตอนนี้เห็นหางปลาเซียนคนที่เหมือนกับรักแรกเป๊ะ ก็เกิดความเวทนาขึ้นมาบ้าง
แต่เวทนาเป็นเวทนา ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เกลียดสือเยี่ยนจ้าว
"อยากตามข้าไปหรือ?" หลิงเซียวจิ้นอุ้มศพในอ้อมแขนถาม
ทารกน้อยหยุดร้องทันที ดวงตาสีฟ้าใสจ้องเขม็งไปที่เขา
สืออี้ซินเห็นท่าจะมีหวัง รีบส่งเสียงอ้อแอ้เป็นการตอบรับ
หลิงเซียวจิ้นราวกับได้เห็นสิ่งที่น่าสนใจ ในที่สุดก็ยอมหันกลับมา คุกเข่าข้างเดียวย่อตัวลงตรงหน้านาง ประทานสายตามองให้หนึ่งที
"เจ้าก็เป็นคนที่ฟังภาษารู้เรื่องนะ แต่ข้าจะไปเลี้ยงลูกของสือเยี่ยนจ้าวทำไมกัน?"
"อ้า...อ้าอ้าอ้า" สืออี้ซินพยายามต่อสู้เพื่อตัวเองสุดชีวิต แต่คำพูดที่ออกมานั้นฟังดูแผ่วเบาและไร้พลัง
มือเล็กๆ ของนางพยายามเอื้อมขึ้นไปข้างบน คว้าไว้ได้แค่ชายเสื้อของเคออี้ฉุน
ทำไมงั้นหรือ?
ก็เพราะแม่ของนางเป็นผู้สร้างร่างนี้ถึงร้อยละห้าสิบไงล่ะ!
ถ้าไม่ใช่เพราะความรักใคร่ของพวกผู้ชายผู้หญิงเหล่านั้น นางจะซวยมาตกมาเกิดในโลกนิยายนี้หรือไง?
ใส่ก็ไม่ใส่ พาไปก็ไม่พา
จะให้เพิ่งเกิดมาแล้วต้องตายอีกครั้งก็ไม่ได้นะ
ใครจะไปรู้ว่าการเกิดครั้งหน้าไปอยู่ที่ไหน? อย่างน้อยที่นี่ยังรู้เรื่องราวในพล็อต
สืออี้ซินกำชายเสื้อแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หลิงเซียวจิ้นยิ้มบางๆ พลางพูด
"ช่างเป็นแม่ลูกผูกพันกันจริงนะ เอาล่ะ...ข้ามิได้คิดจะสร้างบาปฆ่าคนแทนนาง เนื่องจากเจ้ายืนหยัดเพียงนี้ ก็ให้โอกาสเจ้าเลือกเองแล้วกัน"
พูดจบเขาก็ใช้มือข้างเดียวร่ายวิชา
แสงเย็นเฉียบสีแดงฉานวาบผ่าน สืออี้ซินรู้สึกหัวใจหดเกร็งกะทันหัน หัวใจดวงหนึ่งเต้นตุบๆ ราวกับจะถูกดูดออกไป
จากนั้นก็รู้สึกเย็นวาบที่หน้าอก นางเห็นด้วยตาตัวเองว่ามีเลือดหยดหนึ่งบินออกมาจากตำแหน่งหัวใจ
ลอยนิ่งอยู่ระหว่างนางกับหลิงเซียวจิ้น
ชายหนุ่มมีท่าทีผ่อนคลาย
"หากเจ้าจะตามข้าไป ก็ใช้เลือดแก่นสาบานต่อสัจจะแห่งสวรรค์ ว่าเมื่อเจ้าบรรลุขั้นมหายานในภายหน้า จงไปลอบสังหารสือเยี่ยนจ้าว ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง"
หลิงเซียวจิ้นท่องคำสาบานแทนนาง แล้วรอคอยปฏิกิริยาของทารกน้อย
สืออี้ซินสมองหมุนเร็วมาก
คนผู้นี้แม้จะเกลียดพ่อแท้ๆ ของนาง แต่ก็รู้ดีว่าในโลกนี้ยากจะมีใครเกินเซียนกระบี่อี้หนาน ต่อให้เขาจะฝึกฝนนางอย่างไร ก็ไม่มีทางฆ่าสือเยี่ยนจ้าวได้
การกระทำนี้ก็แค่จะให้พ่อลูกฆ่ากันเองเท่านั้น
จุดนี้ตรงกับพล็อตเรื่อง
ในหนังสือต้นฉบับ อย่าดูว่านางมีบทบาทน้อย แต่จริงๆ แล้วค่อนข้างสำคัญ
เซียนกระบี่อี้หนานสังหารลูกสาวแท้ๆ ด้วยมือตนเอง แล้วเพิ่งรู้ความจริง ก็บรรลุผลสำเร็จสูงสุดของการทำลายอารมณ์เพื่อพิสูจน์วิถี
ใครบอกว่าการทำลายอารมณ์เพื่อพิสูจน์วิถีต้องเป็นความรัก?
ความรักในครอบครัวก็ได้
สือเยี่ยนจ้าวเพราะประสบการณ์วัยเยาว์ จึงให้ความสำคัญกับความรักในครอบครัวพอสมควร
ถ้ารับคำสาบานต่อสัจจะแห่งสวรรค์นี้ นางจะได้มีชีวิตอยู่อย่างน้อยหลายร้อยปีไหม?
สำหรับคนยุคใหม่อย่างนางแล้ว นับว่าเป็นการได้กำไร
สืออี้ซินสูดจมูกที่ร้องไห้จนแดง กวาดตามองไปรอบๆ ให้แน่ใจว่าไร้ผู้คนอาศัย แล้วจึงตัดสินใจเดินไปทีละก้าว
รอดชีวิตก่อนแล้วค่อยว่ากัน
"อ้า...อื้ม"
ชั่วขณะนั้น บนท้องฟ้าก็ดังก้องไปด้วยเสียงฟ้าร้อง
เลือดแก่นกลายเป็นเส้นสายนับไม่ถ้วนย้อนกลับเข้าไปในอกของนางอีกครั้ง พันรอบหัวใจอย่างแน่นหนา สุดท้ายก็หายวับไป
คำสาบานสำเร็จแล้ว
สืออี้ซินเห็นหน้ามืดลงก่อนจะสลบไป
...
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น บนแท่นใหญ่ในสำนักหมื่นช่องฟ้า
บรรดาเหล่าผู้อาวุโสพากันมองหลิงเซียวจิ้นด้วยความตกตะลึง ในนั้นมีคนหนึ่งถามด้วยความไม่แน่ใจ
"เจ้าสำนัก ท่านคิดจะรับศิษย์แล้วหรือ? รับยังเป็นทารกหญิงที่ท่านพากลับมาเมื่อคืนนี้อีกหรือ?"
อันที่จริงการที่เจ้าสำนักรับศิษย์ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ถ้าเป็นเจ้าสำนักของพวกเขาแล้วก็ชวนให้คิดไม่ถึงจริงๆ
ไม่ใช่พวกเขากลัวว่าเรื่องเล็กไป
มองไปทั่ววงการบำเพ็ญเซียน ฝีมือของเจ้าสำนักพวกเราหากจะนับเป็นที่สอง ก็คงมีเพียงเซียนกระบี่อี้อี้หนานแห่งแดนเหนือเท่านั้นที่กล้านับเป็นที่หนึ่ง
เจ้าสำนักเปรียบเทียบกับเซียนกระบี่อี้หนานไปทุกเรื่อง
อีกฝ่ายบรรลุมหาวิถีไร้อารมณ์ขั้นสมบูรณ์ ไม่มีความผูกพันทางโลก ไม่เคยรับศิษย์
เจ้าสำนักก็เหมือนจะแข่งกันเด็ดขาดไม่ยอมรับศิษย์เช่นกัน
เซียนกระบี่อี้หนานเพื่อล้างแค้นการสังหารหมู่ทั้งตระกูล จึงฆ่าล้างสำนักชีพร้ายทั้งแดนเหนือ
เจ้าสำนักของพวกเขาก็ตามติดๆ ด้วยการฆ่าล้างเหล่านักบำเพ็ญชีพร้ายทั้งหมดในแดนตะวันออก ทั้งที่ไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน
กระบี่หนึ่งทำลายสรรพวิชา ฆ่าฟันไร้ความปราณี เย็นชาไร้หัวใจ
เข้าไปก็ฆ่า เห็นใครก็ฆ่า ไม่ว่าเป็นชายหรือหญิงก็ฆ่าหมด
ออกมือทีไรเป็นการสังหารเด็ดขาด เลือดนองเป็นสายน้ำก็สีหน้าไม่เปลี่ยน
เป็นขั้นที่คนในสำนักหมื่นช่องฟ้าดูแล้วยังอยากกล่าวขอโทษพวกชีพร้ายให้ด้วยซ้ำ
เซียนกระบี่แห่งแดนเหนือนั้นเย็นชา เจ้าสำนักของพวกเขานั้นโหดเหี้ยม
หลิงเซียวจิ้นแบบนี้จะรับทารกหญิงเป็นศิษย์ได้อย่างไร เกรงว่าเจ้าสำนักจะรำคาญจนฆ่าศิษย์ทิ้งซะก่อน...
หลิงเซียวจิ้นนั่งอยู่บนตำแหน่งประมุข แม้แต่สายตาก็ไม่ปรานีใคร เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองแก้มแล้วตอบอย่างราบเรียบ
"อื้ม"