เขาว่ากันว่า หากใครได้อ่านนิยายที่ตัวละครชื่อเดียวกับตัวเองปรากฏอยู่
โอกาสที่จะทะลุมิติเข้าไปในเรื่องนั้นจะสูงถึง 99.99%
สืออี้ซิน เลื่อนเห็นความรู้เย็นชานี้บนอินเทอร์เน็ต จึงลองอ่านดูด้วยใจอยากรู้อยากเห็น ผลปรากฏว่าเพราะเนื้อเรื่องชวนปวดหัวจนโทสะพลุ่งพล่าน หัวใจวายเฉียบพลันสิ้นใจทันที
ยามนี้ สืออี้ซิน อยากชูนิ้วกลางขึ้นฟ้ามาก ๆ
แต่ที่เธอติดอยู่ในผ้าห่อทารก ขยับตัวแม้แต่น้อยก็ไม่ได้
"เจ้าไม่เคยอยากแก้แค้นท่านเซียนกระบี่อี้หนานหรือ? ข้ายกสายเลือดของเขาให้เจ้า!"
หญิงที่อุ้มสืออี้ซินอยู่คือมารดาของร่างนี้ นางเดินโซซัดโซเซไม่กี่ก้าว ผลักผ้าห่อทารกไปตรงหน้าชายคนหนึ่ง
จากคำพูดไม่กี่ประโยค สืออี้ซินพอจะเดาออกว่าชายผู้นั้นคือใคร เขาคือเจ้าสำนักหมื่นช่องฟ้า—
หลิงเซียวจิ้น (อ่านว่า ชี่)
ที่รู้จักหลิงเซียวจิ้นได้นั้น ต้องย้อนไปตั้งแต่ตอนนางทะลุมิติมาเกิดใหม่ในครรภ์
เมื่อสี่สิบแปดชั่วโมงก่อน สืออี้ซินเพราะนอนดึกจนหัวใจวาย ตายลงแล้วไปลงทะเบียนเกิดใหม่ที่ยมโลก
นางเป็นผู้ได้รับทุนเรียนเต็มจำนวนจากภาครัฐที่มีอนาคตสดใส อ่านหนังสือทนหนาวทนร้อนมากว่ายี่สิบปี ในที่สุดก็ได้ใบปริญญามาครอง
ตอนเช้าจองตั๋วเครื่องบินสายการบินราคาประหยัด เก็บข้าวของเสร็จ รอแค่กลับบ้านเกิดเพื่อตั้งใจหาเงิน
เดิมนางวางแผนไว้ว่า พอเก็บเงินได้พอจะซื้อบ้านเล็ก ๆ สักหลังเป็นของตัวเอง แล้วจะไปรับคุณยายอาสาสมัครที่เกษียณจากสถานสงเคราะห์มาร่วมอยู่ด้วย
สืออี้ซินโตที่สถานสงเคราะห์ เพราะตอนเด็กผอมบางจึงถูกคนอื่นรังแกเสมอ
คุณยายอาสาสมัครคอยดูแลนางประจำ ยังเอาเงินเดือนตัวเองมาซื้อขนมให้นางกิน เป็นคนที่ดีต่อนางที่สุดแล้ว
อีกสองวันกว่าเครื่องจะบิน สืออี้ซินนอนอืดอยู่บนโซฟาเล่นอินเทอร์เน็ตฆ่าเวลา
แล้วก็เลื่อนไปเห็นความรู้เย็นชาเรื่องทะลุมิติเข้าไปในนิยายนั่น
ในฐานะคนเรียนสายฟิสิกส์ นางไม่เห็นค่าความเชื่อนี้แม้แต่น้อย แต่คนที่คอมเมนต์ใต้โพสต์กลับคัดค้านอย่างมีเหตุมีผล ถึงขั้นเอาเรื่องควอนตัมเอนแทงเกิลเมนต์ไปโยงกับไฮเปอร์สเปเชียลอินฟอร์เมชันโพรเจกชัน
สืออี้ซินด้วยเจตนาจะพิสูจน์ว่ามันไม่จริง จึงเปิดเบราว์เซอร์ ค้นหาชื่อตัวเองอย่างแม่นยำ เจอนิยายฝึกบำเพ็ญแนวบุรุษเรื่องหนึ่งชื่อ 《ครอบครองฟ้าดิน》
ท้ายสุดในรายชื่อตัวประกอบ มีคำว่า [สืออี้ซิน] สามตัวนอนอยู่ตรงนั้น
นางนอนอ่านไปเรื่อย ๆ วันนี้ยังไงก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าความเชื่อชื่อเดียวกันแล้วทะลุมิติเป็นเรื่องไร้สาระ
ทั้งเล่มสามล้านกว่าตัวอักษร เล่าเรื่องของเซียนกระบี่อี้หนานผู้มีความสามารถเลิศล้ำ จากถูกกวาดล้างทั้งตระกูล ไปจนถึงก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของสรวงสวรรค์
องค์ชายเอกหน้าตาเฉิดฉายดุจหยก ผ่องใสดั่งแสงจันทร์ บำเพ็ญมหาวิถีไร้อารมณ์มาหลายปี ในที่สุดกำลังภายในก็ไร้เทียมทานใต้หล้า ทว่ากลับติดอยู่ที่ขีดจำกัดของขั้นครึ่งฝีเท้าเซียน ไม่มีทางอื่นนอกจากตัดอารมณ์เพื่อพิสูจน์มหาวิถี
ตอนแรกสืออี้ซินยังคิดว่าตัวเองที่รับบทนี้เป็นตัวประกอบหญิงที่มีชาติกำเนิดไม่ธรรมดา จะได้เริ่มต้นรักสามเศร้าราวหนึ่งล้านตัวอักษรกับองค์ชายเอก
แต่พออ่านไปหนึ่งล้านตัวอักษร เนื้อเรื่องก็ยังไม่มีนางปรากฏตัว…
องค์หญิงเงือกน้อยแอบรักองค์ชายเอกมาหลายร้อยปีแต่ไม่เป็นผล พอรู้ว่าเขาต้องตัดอารมณ์เพื่อพิสูจน์มหาวิถี จึงใช้ทุกวิถีทางได้เสียกับเขาเสียคืนหนึ่ง ใครจะคิดว่าองค์ชายเอกไร้ซึ่งความรักใคร่ ตัดสินใจขจัดความคิดนางที่อยากสละชีพเพื่อมหาวิถีทิ้งไป
สืออี้ซินเดาว่านางน่าจะเป็นรักแท้ที่ช่วยให้องค์ชายเอกเลื่อนขั้นเป็นเซียนได้ และกำลังจะได้เริ่มต้นความรักอาฆาตแค้นยาวนานหนึ่งล้านตัวอักษรกับเขา
แต่พออ่านไปสองล้านตัวอักษร เนื้อเรื่องก็ยังไม่มีนางปรากฏตัว
ยิ่งอ่านยิ่งขุ่นเคือง สืออี้ซินต้องรู้ให้ได้ว่าตัวละครนี้เป็นใคร พยายามกัดฟันพลิกหน้าต่อไป
องค์หญิงเงือกน้อยเพราะรักกลายเป็นแค้น ขโมยสมบัติลับของเผ่า ตั้งท้องลูกขององค์ชายเอกโดยพลการ ซ่อนตัวจากทุกคนคลอดลูกเงือกน้อยออกมาหนึ่งตัว ผลสุดท้ายกลับถูกฟ้าดินเล่นงานเพราะขัดกฎสวรรค์
ยามใกล้ตายนางส่งลูกเงือกน้อยไปไว้ในมือศัตรูตัวฉกาจของเซียนกระบี่อี้หนาน
ผ่านการฝึกฝนทั้งวันทั้งคืนของศัตรูตัวฉกาจ ในที่สุดลูกเงือกน้อยก็กลายเป็นดาบใต้คมที่ใช้ลอบสังหารองค์ชายเอก
ฝ่ายองค์ชายเอกก็สัมผัสได้ถึงสายสัมพันธ์ทางสายเลือดในช่วงวินาทีสุดท้าย จากทั้งตระกูลถูกกวาดล้าง ถึงมีญาติ แล้วก็สังหารลูกสาวตัวเอง จนบรรลุการเลื่อนขั้นมหาวิถีไร้อารมณ์อันยิ่งใหญ่แห่งยุค
ฉากนั้น…ยิ่งใหญ่อลังการ…เชียวนะ!
สืออี้ซินอ่านทั้งคืนสามล้านกว่าตัวอักษร นิ้วแทบจะจิ้มทะลุหน้าจอแล้ว ยังไงก็หาตัวละครชื่อเดียวกับตัวเองไม่เจอสักที
จนกระทั่งนางทอคำด่าเตรียมจะออกจากนิยาย ก็พลิกไปเจอหน้าถัดไปโดยไม่ตั้งใจ
หนึ่งบรรทัดก่อนคำว่า "จบเรื่อง" มีประโยคหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่
[สือเยี่ยนจ้าว: "นางเป็นลูกข้าในที่สุด ปล่อยเถอะ…บนป้ายหลุมศพก็จารึกชื่อสืออี้ซินแล้วกัน"]
สืออี้ซิน: ???
เวลาคนเราหมดคำพูดจริง ๆ มักจะยิ้มออกมา อย่างน้อยนางก็โกรธจนหัวเราะ
สรุปว่าหนังสือนิยายสามล้านตัวอักษรนี้ ที่มีชื่อนางก็แค่สามตัวบนป้ายหลุมศพน่ะหรือ?
สืออี้ซินที่อดหลับอดนอนมาสองคืน ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาตัวสั่น พอนึกถึงว่าตัวเองเสียเวลาสองวันสองคืนทั้งกินทั้งนอนไม่เป็นเวลามาดูอะไรแบบนี้ ก็ตาลายไปหมด
หัวใจวายเฉียบพลันตายคาที่
พอรู้สึกตัวอีกที ก็กำลังยืนต่อคิวอยู่ที่ยมโลกอย่างมึนงง
แล้วก็มาเกิดใหม่ที่นี่
...
เคออี้ฉุน เห็นหลิงเซียวจิ้นไม่ไหวติง สายตาคลุ้มคลั่งแทบกลั้นไม่อยู่ นิ้วที่จิกผ้าห่อทารกซีดขาว ร่างกายที่อ่อนแอโซเซหลายครั้งจะล้มอยู่แล้ว
"เจ้ายังลังเลอะไรอีก? ต่อไปแค่ให้เด็กคนนี้ไปลอบสังหารเซียนกระบี่อี้หนาน ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ก็ทำให้ชายคนนั้นเจ็บช้ำถึงกระดูกใจ!"
หลิงเซียวจิ้นหน้าขมวดแน่น จ้องทารกเพศหญิงที่ถูกยัดใส่มืออยู่นานไม่พูดอะไร
ตอนหนุ่ม ๆ เขาเคยหลงรักเคออี้ฉุนมาก่อน
องค์หญิงเงือกน้อยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมจากทุกผู้คน นิสัยไร้เดียงสาบริสุทธิ์ เคยเป็นสีสันเดียวในชีวิตการบำเพ็ญอันน่าเบื่อหน่ายของเขา
แต่ทุกอย่างถูกสือเยี่ยนจ้าวทำลายสิ้น
จากที่น้องสาวของเขาบากบั่นไปขอยาให้สือเยี่ยนจ้าวที่หุบเหวมาร สุดท้ายตายด้วยน้ำมือเผ่ามาร เขาไม่เข้าใจว่าทำไมรอบตัวสือเยี่ยนจ้าวถึงมีหญิงสาวที่ยอมอุทิศทุกอย่างให้เขาปรากฏตัวอยู่เสมอ
เหมือนกับเคออี้ฉุนในตอนนี้ องค์หญิงเงือกน้อยที่เคยงดงามเพียงนั้น ค่อย ๆ กลายเป็นความคลุ้มคลั่งจากความรักที่ไม่ได้ดั่งใจในตอนนี้
แม้เขาจะเป็นเจ้าสำนักใหญ่แล้ว ก็ยังทำใจปลดปล่อยความเกลียดชังที่มีต่อสือเยี่ยนจ้าวไม่ได้
หลิงเซียวจิ้นช่วยผ้าห่อทารกออกจากมือที่กำแน่นของนาง หลับตากลบความหม่นหมองในแววตา เอ่ยเสียงแหบพร่า
"ซุนเอ๋อร์ เจ้ากำลังจะตายแล้ว"
คำพูดที่ไม่ได้ตอบคำถามของเขา ไม่ได้ทำให้เคออี้ฉุนแยแสแม้แต่น้อย
นางเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปาก แต่เลือดก็ยังไหลไม่หยุดออกจากหู
แล้วก็เลือดกำเดา
ในเวลาไม่กี่ลมหายใจ ดวงตาของนางก็หลั่งเลือดเป็นน้ำตา
ขัดกฎสวรรค์เพื่อตั้งท้องเด็กที่ไม่มีทางเกิดมาบนฟ้าดินได้ ถูกมหาวิถีแห่งสวรรค์ลงโทษ ถึงจุดจบที่ใกล้จะแตกสลายเต็มทีแล้ว
เคออี้ฉุนไม่สนใจเขา พูดกับตัวเองต่อไป
"ดีจริง…แบบนี้เขาก็จะได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดจนแทบขาดใจแบบที่ข้ารู้สึกบ้างหรือเปล่า? มหาวิถีไร้อารมณ์? ฮ่า ๆ ๆ สือเยี่ยนจ้าว ครึ่งชีวิตหน้าเขาอยู่เพื่อล้างแค้นให้วงศ์ตระกูล ครึ่งชีวิตหลังก็ต้องสังหารลูกตัวเอง นี่แหละคือชะตากรรมที่เซียนกระบี่อี้หนานควรได้รับ..."
เสียงของนางค่อย ๆ เบาลง น้ำตาเลือดหยดลงพื้น กลายเป็นไข่มุกสีแดงเลือดทีละเม็ด
แล้วก็หมดลมหายใจในที่สุด
สืออี้ซินรู้สึกถึงอ้อมกอดของหลิงเซียวจิ้นที่กอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ อยากด่าให้หายแค้นจริง ๆ
ไม่ใช่ลูกเหรอ?
นางทะลุมิติมาแล้วใช่ไหม?
นางทะลุมิติมาแล้วใช่ไหม?!
คนที่โผล่มาในตอนนี้ ล้วนเป็นตัวละครในนิยายเรื่อง 《ครอบครองฟ้าดิน》 ที่อ่านก่อนตายทั้งนั้น!
คนในคอมเมนต์แค่พูดเล่น ๆ กัน ที่แท้มีนางคนเดียวที่ทะลุมิติจริง ๆ!
นางพยายามจะพูด แต่ร่างกายทารกแรกเกิดทำไม่ได้จริง ๆ พอนึกถึงอีกที ที่นี่คือโลกฝึกบำเพ็ญสุดเพี้ยน ตามเนื้อเรื่องตอนนี้นางเพิ่งเสียแม่ แล้วยังถูกส่งไปไว้ในมือศัตรูตัวฉกาจของพ่อแท้ ๆ
ไม่ต้องพูดถึงอนาคตที่ต้องถูกพ่อแท้ ๆ ฟันด้วยกระบี่จนตายเลย
สืออี้ซินร้องไห้ออกมาอย่างสุดหัวใจ น้ำตาหยดลงพื้นกลายเป็นไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ ด้วย
หลิงเซียวจิ้นมือหนึ่งอุ้มทารกที่ร้องไห้ อีกมือหนึ่งประคองร่างไร้วิญญาณของเคออี้ฉุนไว้ สีหน้าเผยความจนใจที่หาได้ยาก
นานหลังจากนั้นก็กัดฟันด้วยความหงุดหงิด
แล้วก็โยนผ้าห่อทารกทิ้ง