บทที่ 19 ร่มคันนี้เอาไว้ให้แฟนผม
ชูอวี๋แทบอยากร้องไห้ ทำไมซืออี่เหิงถึงมาอยู่ข้างหลังเธอได้ล่ะ
นี่มันกะจะให้เธอตายหรือไง
ยังดีที่เธอวิ่งเร็ว ไม่อย่างนั้นบางทีอาจได้เจอซืออี่เหิงเข้าจริง ๆ
ชูอวี๋ตั้งสติให้มั่น แล้วค่อย ๆ เดินกลับไปทางหอพัก
มือเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดของซืออี่เหิงกำร่มสีดำไว้ ตอนที่ไอชื้นหลังฝนตกกับกลิ่นส้มจาง ๆ สลายไป ซืออี่เหิงก็หันกลับไปมองร่างที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป
เสียงฝนหยดแหมะ ๆ น้ำฝนไหลลงตามร่องซี่ร่มอย่างช้า ๆ
กระทบพื้นจนแตกเป็นหยดน้ำกระเซ็น
ซืออี่เหิงหันหลังขึ้นบันได หุบร่ม แล้วเดินตรงไปยังห้องเรียนที่ชูอวี๋กำลังเรียนอยู่
การปรากฏตัวของซืออี่เหิงดึงดูดความสนใจจากผู้คนทั่วมหาวิทยาลัยในทันที
ชาติตระกูลของซืออี่เหิง รูปลักษณ์ที่โดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง และความสามารถที่เหนือชั้น ทำให้เขาก่อกระแสฮือฮาได้ทุกที่ที่ไป
ในงานเลี้ยงที่ตระกูลใหญ่ต่าง ๆ จัดขึ้นนอกมหาวิทยาลัย เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลซือที่ทุกคนต่างพากันประจบเอาใจ
ทุกคนประจบเขาเพราะเขามีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อยและมีความสามารถด้านการบริหารยอดเยี่ยม ต่างพยายามทุกวิถีทางเพื่อผูกมิตรกับเขา
ยิ่งในมหาวิทยาลัย แค่เขาปรากฏตัวก็ครึกครื้นยิ่งกว่าตอนดาราดังบางคนมาเยือนเสียอีก
ซืออี่เหิงเข้าไปในลิฟต์ แล้วขึ้นไปชั้นสิบสอง
ตอนที่ซืออี่เหิงไปถึง เป็นช่วงพักระหว่างคาบพอดี
เดิมทีในห้องเรียนกำลังอึกทึก บ้างก็คุยกัน บ้างก็ไถมือถือ บ้างก็นอนฟุบโต๊ะงีบหลับ
ชั่วขณะที่ซืออี่เหิงปรากฏตัวตรงประตูห้องเรียน บรรยากาศก็เงียบลงครึ่งวินาที ก่อนจะระเบิดความโกลาหลยิ่งกว่าเดิม