บทที่ 18 ที่รัก ซืออี่เหิงอยู่ข้างหลังคุณนะ
นี่มันหมายความว่ายังไง?
ทำไมซืออี่เหิงถึงถามว่าเธอนั่งอยู่ตรงไหน? หรือว่าซืออี่เหิงก็อยู่ในห้องเรียนเดียวกับพวกเธอ?
ชูอวี๋ใจหายวาบจนแทบสติแตก
เธอเงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ พอเสิ่นชิงฮั่นเห็นชูอวี๋มองสำรวจห้องเรียน เขาก็โน้มตัวเข้ามา มองตามสายตาของเธอไปด้วย
แต่ถึงจะมองอยู่ตั้งนาน เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าชูอวี๋กำลังมองหาอะไร
เสิ่นชิงฮั่นจึงถามออกมาตามธรรมชาติ “คุณมองอะไรอยู่?”
ชูอวี๋ตอบอย่างใจลอย “ซืออี่เหิงน่ะ”
เสิ่นชิงฮั่นหัวเราะเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบ “ซืออี่เหิงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เขายุ่งจะตาย”
ขนตาของชูอวี๋กะพริบถี่ ๆ สองสามครั้ง “อ๋อ งั้นก็ดีแล้ว”
ความตึงเครียดในใจของชูอวี๋คลายลงทันที ซืออี่เหิงไม่อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว
แต่ถึงซืออี่เหิงจะไม่อยู่ที่นี่ เธอก็ยังอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ยิ่งอยู่นาน ความเสี่ยงก็ยิ่งสูง
ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวกู้อวิ๋นจิ้งอาจจะมาหาเรื่องเธอก็ได้ เธอต้องโดดเรียนออกไปจากสถานที่ชวนให้มีเรื่องนี้
ชูอวี๋ก้มหน้าตอบข้อความของซืออี่เหิง
ปลาน้อยแหวกว่าย: ฉันไม่ได้ไปเรียนนะ! วันนี้ฉันไม่มีเรียนเลยด้วยซ้ำ
เสิ่นชิงฮั่นโน้มตัวเข้ามาอีกครั้ง “เก่งนี่ เรียนอยู่แท้ ๆ ยังเล่นโทรศัพท์ แถมยังคุยกับซืออี่เหิงอีก”
ซืออี่เหิงนี่มันคนเฮงซวยจริง ๆ ปากก็บอกว่าไม่ชอบ แต่กลับเอาแต่ยั่วยวนคนอื่นทุกวัน
แม้แต่ตอนชูอวี๋เรียนอยู่ ซืออี่เหิงก็ยังคอยยั่วยวนเธอไม่หยุด
*
อีกด้านหนึ่ง
ซืออี่เหิงยืนอยู่หน้าประตูกระจกบานใหญ่ มองสายฝนที่เทกระหน่ำไม่หยุดด้านนอก ม่านฝนทอดยาวต่อเนื่องกันเป็นผืนเดียว ทั้งโลกถูกพายุฝนซัดกระหน่ำ