บทที่ 20 ซืออี่เหิง รีบดูเร็ว นี่คือลูกของเรา!
เซี่ยเมิ่งอิ๋งมองร่มคันนั้น ใบหน้าซีดเผือด
ซืออี่เหิงกับชูอวี๋ยังอยู่ด้วยกันจริง ๆ วันฝนตกแบบนี้ ซืออี่เหิงถึงกับเป็นฝ่ายเอาร่มไปให้ชูอวี๋
ถ้าก่อนหน้านี้เซี่ยเมิ่งอิ๋งอยากคบกับซืออี่เหิงเพียงเพราะเงินของเขา แต่วันนี้เมื่อเห็นซืออี่เหิงดีกับแฟนสาวของตัวเองขนาดนั้น
เซี่ยเมิ่งอิ๋งก็รู้สึกอิจฉาชูอวี๋ขึ้นมา
ทั้งที่ในสายตาทุกคน ชูอวี๋เป็นคนธรรมดาแสนจืดจางแท้ ๆ แต่กลับได้รับความอ่อนโยนจากคนที่เป็นเหมือนลูกรักของสวรรค์อย่างซืออี่เหิง
ส่วนเธอกลับเป็นฝ่ายทำให้ตัวเองต้องอับอาย
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาสอดส่องของคนรอบข้าง เซี่ยเมิ่งอิ๋งก็รู้สึกว่าทุกคนกำลังหัวเราะเยาะเธอ ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ แก้มร้อนผ่าวไปหมด
เซี่ยเมิ่งอิ๋งเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเองด้วยใบหน้าซีดเผือด
ทุกคนแอบจับตาดูเซี่ยเมิ่งอิ๋งกับซืออี่เหิงมาตลอด พอจู่ ๆ ได้ยินซืออี่เหิงบอกว่าร่มคันนั้นเอามาให้แฟนสาวของตัวเอง
ทุกคนก็ตกตะลึงอีกครั้ง แฟนสาวของซืออี่เหิงไม่ใช่เซี่ยเมิ่งอิ๋ง แล้วจะมีใครคู่ควรกับซืออี่เหิงอีกล่ะ
หรือจะหน้าตาดีกว่าเซี่ยเมิ่งอิ๋งได้อีกเหรอ
ในสาขาของพวกเขาคงไม่มีผู้หญิงคนไหนหน้าตาดีกว่าเซี่ยเมิ่งอิ๋งแล้วมั้ง
เสิ่นชิงฮั่นมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดจนจบ ซืออี่เหิงนี่ไม่ไว้หน้าใครเลยจริง ๆ
เสิ่นชิงฮั่นพูดว่า “แฟนคุณไม่ได้อยู่ที่นี่”
ดวงตาคมเย็นของซืออี่เหิงหรี่ลงเล็กน้อย “เธออยู่ที่ไหน”
เสิ่นชิงฮั่นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ก็ไม่ใช่แฟนฉันสักหน่อย”
ซืออี่เหิงหาไม่เจอว่าชูอวี๋อยู่ที่ไหน จึงจากไป