บทที่ 48 ไม่เป็นไรครับ พี่สะใภ้
หัวใจของชูอวี๋เต้นจนขึ้นมาจุกที่คอ
ชูอวี๋ถามว่า “เถี่ยต้าน ถ้าภารกิจของฉันล้มเหลว ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือต้องหลั่งน้ำตาอยู่หลังกำแพงเรือนจำ ใช่ไหม?”
หน้าจอของเถี่ยต้านก็มีน้ำตาเป็นเส้นเหมือนเส้นบะหมี่ห้อยอยู่เช่นกัน [ใช่แล้ว]
ฮือ ๆ โฮสต์ของมันต้องไม่ไปหลั่งน้ำตาอยู่หลังกำแพงเรือนจำนะ ชูอวี๋ยังเป็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ให้มันไปหลั่งน้ำตาอยู่หลังกำแพงแทนเธอก็ได้
คนหนึ่งกับระบบหนึ่งใจสลาย หมดสิ้นความหวัง
แทบจะกอดกันร้องไห้โฮ
วินาทีถัดมา ประตูกระจกก็ถูกเคาะ
ชูอวี๋หลับตาแน่น รอรับชะตากรรม
จากนั้นเงาร่างสูงใหญ่ด้านนอกก็เดินจากไป เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
ชูอวี๋: “!!!”
ชูอวี๋ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “เถี่ยต้าน รักแท้มาเยือนแล้ว!”
วันนี้ซืออี่เหิงไม่ได้เปิดประตูบานนี้ เพราะฉะนั้นซืออี่เหิงก็คือรักแท้ของเธอ!
เถี่ยต้านเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก [อวี๋เป่า รักแท้ของเธอกลับบ้านแล้ว]
ชูอวี๋ได้ยินซืออี่เหิงพูดกับเย่หนิงว่า “กินข้าวเสร็จแล้วเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดให้เรียบร้อย พวกเธอยังจะอยู่ที่นี่ไหม?”
พอได้ยินซืออี่เหิงสั่งงาน เย่หนิงก็รู้ทันทีว่าเขากำลังจะกลับ จึงรีบตอบว่า “อยู่สิ พี่กลับได้เลย ไม่ต้องห่วง ที่เหลือฉันกับเพื่อนจัดการเอง พี่กลับบ้านเถอะ”
ซืออี่เหิงก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ แล้วพยักหน้าเบา ๆ
ครัวระเบิดก็ดีเหมือนกัน ระเบิดไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งหน้าก็คงไม่ระเบิดอีก
ชีวิตน้อย ๆ ของชูอวี๋ปลอดภัยไปได้ชั่วคราว