บทที่ 47 ซืออี่เหิงมาจับตัวคุณแล้ว
“ต่อไปนี้คุณไม่ต้องกลัวอีกแล้ว”
ชูอวี๋:“……”
ทำไมเธอกลับยิ่งกลัวกว่าเดิมล่ะเนี่ย
ชูอวี๋รีบหลบกลับเข้าไปในห้องน้ำ แถมยังคว้าส้มน้อยเข้าไปด้วย
ซืออี่เหิงก้าวเข้าประตูมา ก็ถูกกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรงปกคลุมไปทั้งตัว
ซืออี่เหิงกวาดตามองห้องรับแขก ไม่เห็นเงาของชูอวี๋สักนิด เห็นเพียงเย่หนิงชี้ไปทางห้องครัวที่ส่งกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรง แล้วพูดกับเขาว่า “พี่ รีบไปดับไฟเร็ว!”
ซืออี่เหิง:“……”
ตอนซืออี่เหิงเดินเข้าไปในครัว ก็เห็นผ้าขนหนูเปียกกับผ้าเช็ดตัวเปียกกระจายอยู่ทั่ว เหลือเพียงเปลวไฟเล็ก ๆ ที่ยังอุตส่าห์ลุกอยู่
ซืออี่เหิง:“……”
ซืออี่เหิงเปิดถังดับเพลิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วดับเปลวไฟที่เหลืออยู่จนหมด
สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่หม้ออะไรสักอย่างซึ่งส่งกลิ่นเหม็นออกมา ซืออี่เหิงปรายตามองเย่หนิงด้วยแววตาเย็นชา “เธอสัญญากับพี่ไว้ยังไง”
เดิมทีเย่หนิงกำลังมองหาว่าชูอวี๋หายไปไหน แต่พอได้ยินซืออี่เหิงพูดประโยคเดียวก็กลับมาได้สติ
เย่หนิง:“……”
มิน่าล่ะ ถึงว่าซืออี่เหิงมาแล้วเธอถึงไม่เห็นเงาชูอวี๋เลย
ที่แท้ชูอวี๋ต่างหากที่ฉลาดจริง ส่วนเธอนี่แหละที่เป็นคนโง่! ซืออี่เหิงมาถึงแล้ว เธอยังอุตส่าห์เปิดประตูให้เขาอีก
ถ้ารู้ว่าซืออี่เหิงจะมาหาเรื่องพวกเธอ เธอก็คงหลบซ่อนตัวไปแล้ว
เย่หนิงรู้สึกผิดจนลนลาน สายตากวาดไปมาทั่วห้อง “ก็...หนูลืมนี่นา หนูไม่ได้ตั้งใจจะระเบิดครัวสักหน่อย”
ระหว่างที่เย่หนิงพูด ก๋วยเตี๋ยวหลอดประตูที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังคงส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงออกมาอย่างไม่เกรงใจ
ซืออี่เหิงทนไม่ไหวแล้ว “เทของในหม้อนั่นทิ้งซะ”