บทที่ 49 เราจะไม่มีวันเลิกกัน ตกลงไหม?
ชูอวี๋: “?”
พี่สะใภ้ พี่สะใภ้เหรอ?
เธอ...เธอเหรอ?
ชูอวี๋ตกตะลึงสุดขีด รีบพิมพ์ตอบกลับอย่างมือไม้พันกัน
ปลาน้อยแหวกว่าย: พี่สะใภ้อะไร ฉันไม่ใช่พี่สะใภ้ของคุณ อย่าพูดมั่วสิ
ปลาน้อยแหวกว่าย: เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันไม่เช่าบ้านหลังนี้แล้ว ฉันจะย้ายออกไป จ่ายค่าเสียหายให้คุณก็ได้ แต่ฉันเป็นพี่สะใภ้ของคุณไม่ได้จริง ๆ
เสี่ยวจวิน: “……”
แย่แล้ว เขาเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าแฟนสาวของซืออี่เหิงน่ารักขนาดไหน
ดูท่าจะเป็นคนแกล้งง่ายมากด้วย แค่แหย่เธอ เธอก็เหมือนจะย้ายหนีไปทั้งตัวฟูฟ่อง
เสี่ยวจวิน: ผมไม่ได้จำผิด คุณก็คือพี่สะใภ้ของผม
ชูอวี๋: “……”
ชูอวี๋ไม่รู้จะพูดอะไรดี อั้นอยู่นานกว่าจะเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง “เถี่ยต้าน เจ้าคนโง่เง่านี่บ้าไปแล้ว”
เถี่ยต้านก็นั่งหัวเราะเอ๋อ ๆ อยู่ข้าง ๆ [ฮ่า ๆๆ สมัยนี้ยังมีคนจำพี่สะใภ้ตัวเองผิดด้วยเหรอ]
ปลาน้อยแหวกว่าย: พี่ชายของคุณคือใครเหรอ?
เสี่ยวจวิน: ผมเรียกซืออี่เหิงว่าพี่ฮิงน่ะ
ชูอวี๋: “……”
ชูอวี๋เงียบไป ดี ดีจริง ๆ โลกใบนี้เล็กได้ถึงขนาดนี้เลย
เธอหาเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนคนนั้นก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของซืออี่เหิง
เธอหาบ้านเช่า บ้านหลังนั้นเจ้าของก็เป็นพี่น้องของซืออี่เหิง
สรุปว่าซืออี่เหิงคือดวงอาทิตย์สินะ สายสัมพันธ์ทั้งหลายในโลกนี้ต่างก็หมุนรอบตัวซืออี่เหิงหมดเลย
เถี่ยต้าน: [พูดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอก ยังไงซืออี่เหิงก็เป็นพระเอก เรื่องราวย่อมต้องดำเนินไปรอบตัวซืออี่เหิงอยู่แล้ว]
เสี่ยวจวิน: พี่สะใภ้ครับ พี่ฮิงซื้อบ้านหลังนี้ไปแล้ว คุณอยู่ต่อได้อย่างสบายใจเลย
ลางสังหรณ์ไม่ดีของชูอวี๋กลายเป็นจริงแล้ว ซืออี่เหิงคงรู้แล้วว่าเธอคือชูอวี๋ตัวจริง