บทที่ 21 เมื่อวานทำไมถึงโดดเรียน?
วันนี้ทั้งวันชูอวี๋ไม่ได้ทักมาคุยกับเขาเลย ซืออี่เหิงคิดว่าชูอวี๋คงไม่มาหาเขาอีกแล้ว
ทว่าโทรศัพท์กลับส่งเสียงติ๊งต่องอยู่พักใหญ่
ซืออี่เหิงไม่ทันสังเกตเลยว่า หลังจากได้ยินเสียงโทรศัพท์ มุมปากของเขายกขึ้นมาเล็กน้อย
พอเปิดหน้าต่างแชตกับชูอวี๋ ซืออี่เหิงก็พบว่าห้องแชตของพวกเขาถูกแมวตัวหนึ่งยึดครองไปแล้ว
แถมยังเป็นแมวที่คุ้นเคยด้วย
นี่ไม่ใช่แมวตัวที่เขาจับกลับมาเมื่อเช้านี้เหรอ?
ชูอวี๋ยังโกหกเขาว่าตัวเองไม่ได้ไปเรียน แต่กลับมีพิรุธเต็มไปหมด
เอทีเอ็ม: แมวน้อยโง่
ปลาน้อยแหวกว่าย: ซืออี่เหิง! นายห้ามพูดแบบนั้นกับส้มน้อยนะ เธอเป็นแมวที่น่ารักที่สุด ไม่ใช่แมวน้อยโง่
มุมปากของซืออี่เหิงโค้งขึ้นเล็กน้อย
เอทีเอ็ม: อืม
เอทีเอ็ม: ฉันไม่ได้บอกว่าส้มน้อยเป็นแมวน้อยโง่
ปลาน้อยแหวกว่าย: ?
เถี่ยต้านกระซิบเตือน: 【ที่รัก ฉันสงสัยว่าซืออี่เหิงกำลังบอกว่าเธอเป็นแมวน้อยโง่นะ】
ชูอวี๋: “!!!”
คราวนี้ชูอวี๋ส่งข้อความเสียงมา น้ำเสียงนุ่มนิ่ม ฟังดูน้อยใจนิด ๆ “นายกำลังบอกว่าฉันโง่เหรอ?”
ซืออี่เหิงราวกับเห็นแมวน้อยเกาะขากางเกงเขา ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำ พูดท้วงเขาอย่างน้อยใจ
ซืออี่เหิงส่งข้อความเสียงกลับมาเช่นกัน น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นชาแต่แฝงความอ่อนโยน “คนฉลาดตัวน้อย”