บทที่ 45 ชูอวี๋อยู่ชั้นบนของเขา
เถี่ยต้าน:【ภาพที่คุณวาดอาจเป็นแรงบันดาลใจให้ซืออี่เหิงได้นะ อวี๋เป่า ฉันว่าต่อไปคุณวาดภาพเรตผู้ใหญ่พวกนั้นก็เก็บให้มิดชิดหน่อยดีกว่า】
ใบหน้าของชูอวี๋ที่แดงเพราะโมโหอยู่แล้ว ยิ่งแดงกว่าเดิม “เถี่ยต้าน ฉันไม่มีทางเป็นแรงบันดาลใจให้เขาหรอก”
เถี่ยต้าน:【แล้วถ้าบังเอิญเป็นขึ้นมาล่ะ】
ชูอวี๋: “ไม่มีทาง เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันนานหรอก”
เธอแค่ทำตามขั้นตอน ทำภารกิจให้เสร็จเท่านั้น
หลังจากนั้นเธอกับซืออี่เหิงก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีก
ไม่มีทางเกิดเรื่องแบบที่เถี่ยต้านพูดหรอก
ชูอวี๋เอามือปิดหน้า “หนิงหนิง พี่ชายเธอรู้ไหมว่าเธอเขียนนิยายวาบหวิวลงบนอินเทอร์เน็ต”
สีหน้าของเย่หนิงเองก็ดูรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ไม่รู้หรอก”
ชูอวี๋: “แล้วเธอบอกพี่ชายว่าอะไร”
เย่หนิง: “ฉันบอกเขาว่าเพื่อนสองคนของฉันกำลังเจอปัญหานิดหน่อย ขอให้พี่ชายช่วยให้ได้”
ชูอวี๋: “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
ชูอวี๋ค่อย ๆ เรียบเรียงความคิดในหัว ถ้าอย่างนั้นคงไม่ถึงกับทำให้ซืออี่เหิงรู้ว่าเธอกับเย่หนิงรวมหัวกันทำเรื่องพวกนี้ แล้วยังถูกคนด่าด้วยหรอกมั้ง
ชูอวี๋: “จริง ๆ แล้ว เรื่องแค่นี้คงไม่ต้องรบกวนพี่ชายเธอถึงขนาดนั้นหรอก”
ชูอวี๋กำชายเสื้อเบา ๆ “พี่ชายเธอคงยุ่งมากใช่ไหม”
เย่หนิงเองก็รู้สึกผิดอยู่มาก แต่เธอก็เรียกยอดฝีมือมาช่วยแล้ว คราวนี้เธอก็หุนหันพลันแล่นอีกแล้ว พอเกิดเรื่องก็คิดถึงแต่ซืออี่เหิงที่ไว้ใจได้
ถ้าซืออี่เหิงรู้ว่าเธอเขียนอะไรแบบนี้ เขาจะฟ้องเธอขึ้นศาลครอบครัวหรือเปล่านะ
ให้คนทั้งบ้านร่วมกันตัดสินเธอหรือไง
ถึงตอนนั้นเธอคงอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
เย่หนิงกลืนน้ำลาย “ไม่เป็นไร ใช้มีดฆ่าวัวฆ่าไก่ก็ไวดี”
ชูอวี๋พยักหน้าอย่างว่าง่าย “มีเหตุผล”
ในเมื่อใช้ยอดฝีมือไปแล้ว เสียดายตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว
หลังเกิดเรื่องแบบนี้ ชูอวี๋ก็ไม่กล้าไปหาซืออี่เหิงเพื่อทำภารกิจตบตาเอาเงิน แกล้งทำเป็นยุ่งอยู่ตลอด เดี๋ยวก็ไปเถียงกับบรรณาธิการใหญ่ เดี๋ยวก็วาดรูปสองสามเส้นอย่างกระวนกระวายใจ