บทที่ 44 ขอให้ซืออี่เหิงช่วย
ชูอวี๋ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ มองข้อความที่ซืออี่เหิงส่งมา
ติ่งหูของเธอร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย
สายลมพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ผ้าม่านไหววูบ ลมที่พัดเข้ามาพาความร้อนบนใบหูของชูอวี๋ให้จางลงไปเล็กน้อย
เถี่ยต้าน:【อ๊ากกกกก!!! อวี๋เป่า ซืออี่เหิงบอกว่าชอบเธอ!】
ชูอวี๋หลุบตาลง แสงไฟตกกระทบแก้มของเธอ ทำให้ขนตายาวเรียวทอดเงาเล็ก ๆ ลงบนใบหน้า
ชูอวี๋พูดอย่างจริงจังว่า “เขาแค่ไม่ได้ไม่ชอบฉัน การที่เขาไม่ได้ไม่ชอบฉันก็ไม่ได้แปลว่าเขาชอบฉันนี่”
เถี่ยต้าน:【ตรงข้ามกับไม่ชอบก็คือชอบ ไม่ได้ไม่ชอบก็แปลว่าชอบ】
ชูอวี๋อธิบายความคิดของตัวเอง “ตรงข้ามกับไม่ชอบมีทั้งชอบกับไม่ได้รู้สึกอะไร”
เถี่ยต้านอยากบอกเหลือเกินว่า เขาเรียกเธอว่าอวี๋เป่านะ! ยังไงก็ต้องชอบเธออยู่บ้างแน่ ๆ
แต่เถี่ยต้านก็รู้จักนิสัยของชูอวี๋ดี
โฮสต์ของมันไม่ใช่คนโง่ แค่เป็นลูกแมวตัวน้อยที่อ่อนไหวและขาดความรัก ความรักเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ชูอวี๋รู้สึกดีกับใครคนหนึ่งเป็นพิเศษได้
แต่ต้องใช้ความรักมากมายมหาศาลถึงจะเติมเต็มชูอวี๋ได้ และทำให้เธอตัดสินใจเข้าใกล้ใครสักคนอย่างจริงจัง
คำว่า ‘ชอบ’ และ ‘รัก’ ถึงจะมีความหมายกับชูอวี๋อย่างแท้จริง
เถี่ยต้าน:【เอาเถอะ งั้นซืออี่เหิงก็แค่ไม่เกลียดเธอ】
ชูอวี๋พูดว่า “จริง ๆ แล้ว แค่ซืออี่เหิงไม่เกลียดฉันก็ดีมากแล้ว”
ถึงอย่างไรเธอก็ฉกเงินซืออี่เหิงไปตั้งเยอะ
“ถึงจะเป็นไปได้ว่าซืออี่เหิงมีมารยาทดีอยู่แล้วก็เถอะ”
เถี่ยต้าน:【ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย เธอเป็นคนที่น่าชอบมาก ๆ เลยนะ!】
เถี่ยต้าน:【ฉันยังมีข่าวดีอีกเรื่องจะบอกเธอ ฟังไหม ฟังไหม?】
น้ำเสียงของเถี่ยต้านตื่นเต้นมาก ชูอวี๋ตอบว่า “ฟัง!”
เถี่ยต้าน:【แฮ่ม ๆ ตอนนี้ระบบขอรายงานความคืบหน้าภารกิจให้โฮสต์ทราบ โฮสต์ฉกเงินมาได้แล้ว 31,424,448 หยวน ภารกิจฉกเงินพระเอกหนึ่งร้อยล้านสำเร็จไปแล้ว 31.42 เปอร์เซ็นต์!】