บทที่ 46 ซืออี่เหิงขึ้นมาชั้นบน
ที่แท้พวกเขาอยู่ใกล้กันมากขนาดนี้เอง
ปากของเย่หนิงก็แน่นเสียจริง ไม่เคยหลุดปากสักคำ
เสี่ยวจวินบ่นว่า “เสิ่นชิงฮั่นเป็นอะไรของเขา? ฉันบอกให้เขาบอกคุณ แต่เขาไม่ได้บอกคุณจริง ๆ เหรอ?”
แววตาของซืออี่เหิงมืดหม่นลึกล้ำ เสิ่นชิงฮั่นไม่เพียงไม่บอกเขาว่าชูอวี๋อาศัยอยู่ชั้นบนของเขา ยังย้ายไปอยู่ห้องตรงข้ามชูอวี๋อีกด้วย
เสิ่นชิงฮั่นชอบชูอวี๋หรือเปล่า?
เขาค้นพบข้อดีของชูอวี๋ ค้นพบความน่ารักของชูอวี๋ แล้วก็ถูกชูอวี๋ดึงดูดเข้าให้
เสิ่นชิงฮั่นไม่ยอมแพ้ อยากให้ชูอวี๋เมตตาเขา อยากอาศัยความใกล้ชิดฉกฉวยโอกาส
ถึงขั้นลองหยั่งเชิงเขาครั้งแล้วครั้งเล่า อยากเร่งให้พวกเขาเลิกกัน
ซืออี่เหิงหัวเราะเยาะ
เขาควรจะรู้อยู่แล้วว่าเสิ่นชิงฮั่นเป็นคนไร้ขอบเขตทางศีลธรรม
ขอแค่เกาะติดใครแล้ว ก็จะกลายเป็นพลาสเตอร์หนังหมาที่เหนียวหนึบที่สุด สะบัดยังไงก็ไม่หลุด
*
หมาเลียยอมเป็นมือที่สามเพื่อรัก: ชูอวี๋ คุณออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ?
หมาเลียยอมเป็นมือที่สามเพื่อรัก: ฉันไปเยี่ยมคุณที่โรงพยาบาล แต่หาไม่เจอ ถึงได้รู้ว่าคุณออกจากโรงพยาบาลแล้ว
หมาเลียยอมเป็นมือที่สามเพื่อรัก: คุณอยู่บ้านไหม? ฉันทำอาหารไว้แล้ว
ชูอวี๋อยู่บ้าน แต่พอเห็นข้อความของเสิ่นชิงฮั่น เธอก็อยากตอบส่ง ๆ ไปให้พ้น
ปลาน้อยแหวกว่าย: ไม่อยู่บ้าน
หมาเลียยอมเป็นมือที่สามเพื่อรัก: งั้นคุณไปไหนมา?
ปลาน้อยแหวกว่าย: วางใจเถอะ ฉันไม่ได้อยู่กับซืออี่เหิง
หมาเลียยอมเป็นมือที่สามเพื่อรัก: อ๋อ