ชูอวี๋ถึงกับอึ้งไปเลย
แม่ของเธองั้นเหรอ?
อ้อ แม่ของเจ้าของร่างเดิมน่ะ
ชูอวี๋ไม่คิดว่าตัวเองเพิ่งจะเกลี้ยกล่อมให้ซืออี่เหิงไม่ต้องมาเจอหน้า แม่แท้ ๆ ของเจ้าของร่างก็ส่งของขวัญชิ้นโตมาให้เธอ
จะให้ไปเจอหน้าเป็นไปไม่ได้หรอก
ชูอวี่ก้มหน้ากลั้นอารมณ์ เตรียมน้ำเสียงเศร้าสร้อย แล้วเริ่มต้นการแสดงอย่างสุดฝีมือ “ฉันไม่อยากเจอเธอ”
ซืออี่เหิงควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก “ทำไมถึงไม่อยากเจอเธอ?”
น้ำเสียงของชูอวี๋ยิ่งเบาลง “เธอไม่ชอบฉัน
“ซืออี่เหิง ฉันเหมือนว่าไม่เคยบอกคุณ ครอบครัวฉันหนักชายเบาหญิง พ่อแม่ไม่ชอบฉันเลย ฉันเกือบไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย เพราะพวกเขาอยากจะขายฉันแลกสินสอด”
เรื่องพวกนี้ล้วนเกิดขึ้นกับเจ้าของร่างจริง ๆ
แค่เจ้าของร่างเป็นคนดื้อรั้นเกินไป ยิ่งไม่ได้รับความรัก ก็ยิ่งอยากจะฝ่าฟันสร้างหนทางของตัวเองเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ยิ่งอยากให้พ่อแม่เห็นเธอบ้าง
อยากให้พ่อแม่แบ่งความรักที่ให้กับน้องชายมาให้เธอสักนิด
หลังจากคบหากับซืออี่เหิงแล้ว เจ้าของร่างก็ยิ่งโอนเงิน 150 หมื่นหยวนที่ได้จากซืออี่เหิงให้พ่อแม่
เจ้าของร่างคิดว่าเธอเสียสละเพื่อครอบครัวขนาดนี้ เอาเงินกลับบ้านมากขนาดนี้ ตัวเองก็คงได้เชิดหน้าชูตา พ่อแม่ก็คงจะมีความรักให้เธอสักน้อยนิด
แต่ความจริงกลับไม่ใช่ มีแต่พาความทะเยอทะยานและความต้องการมาอีกไม่สิ้นสุด
ชูอวี๋ก้มหน้าสะอื้น คราบน้ำตาพร่าพราย “หลังจากฉันเข้าเรียน ถ้ามีเวลาว่างก็จะไปทำงานหาเงิน ส่งเงินไปให้พวกเขา ฉันคิดว่าทำอย่างนี้พวกเขาจะรักฉันสักหน่อย”
“แต่พวกเขาก็พร่ำเร่งให้ฉันหาเงินให้ พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ฉันก็เอาเงินทั้งหมดที่คุณให้ไปให้พวกเขาแล้ว”
“ฉันไม่มีเงินแล้ว แม่ก็คอยตามเร่ง คอยข่มขู่ บอกว่าถ้าฉันไม่เอาเงินไปให้ พวกเขาจะมาอาละวาดที่โรงเรียน ทำให้ฉันต้องขายหน้า ทำให้คุณเลิกกับฉัน”
“ถึงตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่าพวกเขาไม่ได้รักฉันจริง ๆ”
ชูอวี๋พูดเสียงเบา ความน้อยใจสะสมพอกพูน น้ำตายิ่งไหลอาบมากขึ้น
ชูอวี๋เข้าใจความลำเอียงของพ่อแม่เจ้าของร่างเป็นอย่างดี
ในโลกดั้งเดิมของเธอ เธอก็ไม่ได้ความรักจากพ่อแม่เช่นกัน พี่สาวที่พูดจาคล่องแคล่ว น้องชายที่ร่าเริงกว่า ได้รับความรักจากพ่อแม่ได้ง่ายกว่าเธอ