ชูอวี๋กำลังจะหยิบมือถือมารับเงิน
ทันใดนั้น ทิ่ดานก็ร้องลั่น [อ๊ากกกก อย่ารับ อย่าหยิบมือถือนะ อวี๋เป่า ATM ของเธออยู่ตรงหน้าเธอน่ะ เขาเหมือนกำลังทดสอบเธออยู่]
ในชั่วพริบตานั้น เหงื่อเย็นก็ผุดซ่านกลางหลังชูอวี๋ วินาทีนั้นมือของชูอวี๋ไม่รู้จะวางไว้ไหน แม้แต่จะเงยหน้าสบตากับคนตรงหน้าก็ยังไม่กล้า
กลัวเหลือเกินว่าจะสบตากับซืออี่เหิงและถูกอีกฝ่ายจำได้
แต่มือของชูอวี๋ยื่นออกไปแล้ว ท่าทางนั้นคือกำลังจะหยิบมือถือ
ถ้าจู่ๆ ชักมือกลับ ก็จะดูน่าสงสัยมาก
ชูอวี๋ตัดสินใจเลื่อนมือลงไปหยิบมันฝรั่งทอดกรอบรสแตงกวาที่ตัวเองเกลียดที่สุดขึ้นมาหนึ่งห่อ
ชูอวี๋: Σ(-`Д´- )
ชูอวี๋หยิบมันฝรั่งทอดแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างใจเย็น ชุดปฏิบัติการนี้แทบไม่เห็นพิรุธใดๆ
แต่ตอนนี้หัวใจของชูอวี๋กำลังร่ำไห้ น่าจะหยิบรสมะเขือเทศ รสมะเขือเทศยังไงก็ไม่พลาด
มันฝรั่งทอดรสแตงกวานี่แย่ชะมัด
ชูอวี๋ถามทิ่ดานในหัว “ทำไมเขาถึงได้ไวกว้างขนาดนี้”
“เราไม่เคยเจอหน้ากันไม่ใช่เหรอ”
ทิ่ดานก็ตะลึงเหมือนกัน [อาจเพราะรูปที่เธอส่งให้เขาล่ะ เขาเคยเห็นมือกับขาเธอไง]
ชูอวี๋ตะลึงยิ่งกว่า ซืออี่เหิงเป็นสัตว์ประหลาดพันธุ์อะไรเนี่ย แค่เห็นครั้งเดียวก็จำได้
ทิ่ดาน: [ก็ถ้าเขาไม่ได้ดูแค่ครั้งเดียวล่ะ]
ชูอวี๋: w(ﾟДﾟ)w
ชูอวี๋มองทิ่ดานด้วยแววตาอึมครึมเล็กน้อย “เขาไม่ใช่ไม่ยุ่งกับผู้หญิง ไม่ใช่ไร้ราคะนี่นา”
ทิ่ดานเงียบไปสองวินาทีก่อนให้คำตอบ [ก็แค่ความจำเขาดีล้วนๆ ล่ะมั้ง]
ชูอวี๋ยอมรับคำอธิบายที่สอง ตามการตั้งค่าตัวละคร พระเอกมีความจำเป็นเลิศจริงๆ
นิยายจะพรากความรักของพ่อแม่และวาสนาครอบครัวของพระเอกไป แต่จะชดเชยด้วยมันสมองอันชาญฉลาด ความจำเป็นเลิศ ความร่ำรวยนับไม่ถ้วน และความสามารถในการทำงานอันน่าทึ่ง
ทิ่ดาน: [ดูท่าต่อไปเราจะส่งรูปให้พระเอกไม่ได้แล้ว]
ชูอวี๋เอ่ยขึ้นช้าๆ “แกคิดว่าซืออี่เหิงจะเลิกสงสัยเรารึยัง”