บทที่ 37 วิดีโอคอล
เสิ่นชิงฮั่นยิ้ม “เธอไม่รู้จักหรอก”
ซืออี่เหิงจ้องเสิ่นชิงฮั่น น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “ยังมีเพื่อนคนไหนของเธออีกที่ฉันไม่รู้จัก?”
เสิ่นชิงฮั่น: “……”
เสิ่นชิงฮั่น: “แน่นอนว่าฉันมีเพื่อนที่นายไม่รู้จัก อ้อ แล้วพี่ฮิงมาทำอะไรที่นี่?”
ซืออี่เหิง: “เพื่อนของเย่หนิงป่วย ฉันเลยเอาข้าวมาให้เย่หนิง”
“เย่หนิงมาเมือง A แล้วเหรอ?” เสิ่นชิงฮั่นประหลาดใจเล็กน้อย
ตระกูลเสิ่น ตระกูลซือ และตระกูลเย่ต่างก็เป็นตระกูลระดับเดียวกัน พวกเขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เย่หนิงเป็นลูกพี่ลูกน้องของซืออี่เหิง และยังเป็นเพื่อนของเขาด้วย
“วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวเย่หนิง” เสิ่นชิงฮั่นว่า
ซืออี่เหิง: “อืม”
ซืออี่เหิงเหลือบมองชั้นของลิฟต์แล้วเตือน “เธอยังไม่ได้กดลิฟต์เลย”
เมื่ออยู่ต่อหน้าซืออี่เหิง เสิ่นชิงฮั่นไม่สะดวกไปหาชูอวี๋ จึงกดเลือกชั้นแบบสุ่ม
เสิ่นชิงฮั่นเหลือบมองซืออี่เหิง เห็นอีกฝ่ายไม่มีสีหน้าอะไร เขาจึงคิดว่าตัวเองคงคิดมากไป
เสิ่นชิงฮั่นเกิดอยากลองหยั่งเชิงขึ้นมาเล็กน้อย “พี่ฮิง ความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับชูอวี๋เป็นยังไงบ้าง? เจอกันหรือยัง?”
ซืออี่เหิงชะงักไปเล็กน้อย “ความสัมพันธ์ก็ใช้ได้ ยังไม่ได้เจอกัน”
ชูอวี๋ไม่ใช่คนที่จะยอมพบใครง่าย ๆ กว่าจะรวบรวมความกล้าไปเจอเย่หนิงได้ก็ยากมาก ต้องให้ทั้งคู่คุ้นเคยกันก่อน ชูอวี๋ถึงจะกล้าพบคนอื่น และกล้าสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับใครสักคน
เขาไม่รีบร้อน รอจนกว่าชูอวี๋จะยอมพบเขา แล้วค่อยไปปรากฏตัวต่อหน้าเธอก็ได้