บทที่ 38 แมวน้อยโง่ มานี่
ซืออี่เหิงอ่านข้อความที่เย่หนิงส่งมาแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะคว้าส้มน้อยกลับมา “ได้ อวี๋เป่าแค่ไม่อยากเห็นหน้าฉันเท่านั้นเอง”
ซืออี่เหิงจ้องคำว่า “วิดีโอ” อยู่สองวินาที
เขาลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว หยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวหนึ่งออกมาจากแถวเสื้อเชิ้ต คิดอยู่ครู่หนึ่งก็วางกลับไป แล้วเปลี่ยนไปหยิบตัวสีเทาเข้มแทน
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ซืออี่เหิงก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ส้มน้อยกำลังนอนหมอบอยู่บนโซฟาและเลียอุ้งเท้า เขาย่อตัวลง วางโทรศัพท์พิงไว้บนโต๊ะกลาง แล้วปรับมุมกล้องเล็กน้อย
กล้องหันไปทางด้านล่างของโซฟา พอดีจับภาพตั้งแต่เอวลงไปของเขา
ซืออี่เหิงหยิบไม้ล่อแมวขึ้นมา ปลายไม้ผูกลูกขนฟูเล็ก ๆ ไว้ เขาแกว่งลูกขนไปมาตรงหน้าส้มน้อย “ส้มน้อย มานี่”