บทที่ 36 ถูกซืออี่เหิงจับได้คาหนังคาเขา
มุมปากของเสิ่นชิงฮั่นยกขึ้นจนแทบจะเสมอขมับ
แต่พออ่านข้อความของชูอวี๋อย่างละเอียด เสิ่นชิงฮั่นก็แทบทำโทรศัพท์หลุดมือ อะไรกันที่ว่า “ทำอาหารอร่อย หน้าตาดี รวย และไม่ชอบพูด”
นั่นไม่ใช่ซืออี่เหิงหรอกหรือ
ชูอวี๋ยังชอบซืออี่เหิงอยู่สินะ
ซืออี่เหิงไม่ได้ไปดูแลชูอวี๋ตอนเธอป่วย แต่ชูอวี๋ก็ยังตัดใจจากซืออี่เหิงไม่ได้
รักกันขนาดนั้นเลยหรือ
เสิ่นชิงฮั่นเดินวนไปมาในบ้านหลายรอบอย่างไม่สบอารมณ์ หน้าตาดีงั้นหรือ เขาเองก็หน้าตาดีไม่เบานี่นา
รวยงั้นหรือ เขาเองก็รวยเหมือนกัน
ไม่ชอบพูดงั้นหรือ แค่เขาปิดปาก เขาก็เป็นหนุ่มหล่อที่ไม่ชอบพูดได้เหมือนกัน
ส่วนทำอาหารน่ะหรือ เขาเรียนรู้ได้อยู่แล้ว
คนในอุดมคติของเธอไม่จำเป็นต้องเป็นซืออี่เหิงเสมอไป อาจเป็นเขาก็ได้เหมือนกัน
หมาเลียยอมเป็นมือที่สามเพื่อรัก: คุณอยู่โรงพยาบาลไหน? ฉันจะทำอาหารไปให้
ชูอวี๋: “……”
ชูอวี๋ยกมือปิดหน้า ทำไมเสิ่นชิงฮั่นยังจะมาเยี่ยมเธออีก หรือเขาจะมาดูให้แน่ใจว่าเธอนอนโรงพยาบาลจริง ๆ?
ชูอวี๋ลองเจรจาต่อรอง
ปลาน้อยแหวกว่าย: คุณไม่ต้องมาก็ได้ไหม?
หมาเลียยอมเป็นมือที่สามเพื่อรัก: ไม่ได้ ถ้าฉันไปคนเดียวแล้วไม่ดี ฉันจะไปกับซืออี่เหิง
ชูอวี๋กัดฟัน เขายังเอาเรื่องนี้มาขู่เธออีก เสิ่นชิงฮั่นนี่มันเป็นหมาลูกสาวได้ถึงขั้นน่าปวดหัวจริง ๆ
เพื่อเซี่ยเมิ่งอิ๋งแล้ว เสิ่นชิงฮั่นทำได้ทุกอย่างจริง ๆ
ปลาน้อยแหวกว่าย: โรงพยาบาลประชาชนที่สาม