บทที่ 43 คุณดูเหมือนไม่ได้ชอบฉันเลยสักนิด
ชูอวี๋: “!!!”
เอ๊ะ? ให้เธอรับโทรศัพท์เหรอ?
ชูอวี๋ทำหน้าอมทุกข์น้อย ๆ ก่อนรับโทรศัพท์มา เพื่อให้ซืออี่เหิงยอมให้เย่หนิงมาอยู่ที่นี่ เธอจึงพยายามทำตัวให้น่าเชื่อถือที่สุด
ชูอวี๋แสดงละครต่อหน้าซืออี่เหิงอย่างระมัดระวัง “คุณเป็นพี่ชายของเย่หนิงเหรอคะ?”
เสียงของชูอวี๋เบาเหลือเกิน ทั้งเบาและสั้น ปลายเสียงยกขึ้นนิด ๆ ราวกับมีเบ็ดเล็ก ๆ เกี่ยวใจคนฟังเอาไว้
ซืออี่เหิงใช้มือใหญ่รวบปมเน็กไท แล้วคลายมันออกเล็กน้อย เสียงแหบพร่าตอบว่า “อืม”
ชูอวี๋สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “คุณให้หนิงหนิงมาอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ? ฉันจะปกป้องหนิงหนิงให้ดี ฉันดูแลหนิงหนิงได้ด้วยค่ะ เชื่อฉันนะคะ ฝากหนิงหนิงไว้กับฉันได้อย่างสบายใจเลย”
ซืออี่เหิงฟังออกว่าชูอวี๋กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมเสียงสั่นในน้ำเสียง
ทำไมถึงเป็นลูกแมวโง่ ๆ แบบนี้นะ
ทั้งที่กลัวขนาดนั้น ยังจะช่วยพูดให้เย่หนิง ยังจะดูแลเย่หนิงอีก
เธอจะดูแลไหวหรือเปล่า?
ดูแลตัวเองจนเข้าโรงพยาบาล
แล้วยังดูแลเย่หนิงไปด้วย สุดท้ายทั้งคู่เลยเข้าโรงพยาบาลพร้อมกันหรือไง
ซืออี่เหิงเอ่ยปลอบเสียงเบา “ไม่ต้องกลัว ผมถามคุณอยู่ว่าคุณอยากให้เย่หนิงอยู่บ้านคุณจริง ๆ ไหม อย่าเห็นว่าเย่หนิงเป็นเพื่อนแล้วไม่กล้าปฏิเสธคำขอที่เกินไปของเขานะ”
เย่หนิง: “……”
อะไรคือคำขอที่เกินไปของฉัน ฉันเกินไปตรงไหน?
ซืออี่เหิงพูดว่า “คุณมีสิทธิ์ปฏิเสธเย่หนิง”
เมื่อได้ยินเสียงของซืออี่เหิง ความรู้สึกตึงเครียดในใจชูอวี๋ก็คลายลงเล็กน้อยอย่างไม่มีสาเหตุ