บทที่ 42 ซืออี่เหิง: ให้ชูอวี๋รับโทรศัพท์
ชูอวี๋แทบไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง
แต่เหตุผลก็บอกเธอว่าหูของเธอไม่ได้มีปัญหา
ชูอวี๋: “หนิงหนิง เธอพูดว่าอะไรนะ”
เย่หนิงกุมมือชูอวี๋ไว้ “พี่ชายฉันมารับพวกเราไง รถมาแล้ว”
ชูอวี๋ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็เห็นรถเมอร์เซเดส-เบนซ์มายบัคคันหรูที่ดูเรียบหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาในโรงรถ แล้วจอดในช่องจอดที่ใกล้พวกเธอที่สุด
ชูอวี๋สิ้นหวังจริง ๆ อยากดึงมือออกแล้วหันหลังวิ่งหนีไปเดี๋ยวนั้น
แต่เธอพบว่าเย่หนิงแรงเยอะมาก เธอดึงมือกลับมาไม่ได้เลย
แน่นอนว่า ต่อให้ดึงมือกลับมาได้ แผลของเธอก็ไม่อนุญาตให้หันหลังวิ่งหนีอยู่ดี
ชูอวี๋ทำหน้าเศร้าหมอง ใบหน้าซีดขาวเขียนคำว่า ‘ฉันใจสลายแล้ว’ ไว้เต็ม ๆ
จังหวะนั้นเอง ประตูรถค่อย ๆ เปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ
ชูอวี๋ก้มหน้าต่ำ พยายามลดการมีตัวตนของตัวเอง ชายคนนั้นเดินมาหยุดข้างชูอวี๋กับเย่หนิง “คุณหนูเย่หนิง เชิญคุณกับเพื่อนขึ้นรถครับ”
“ฝากสัมภาระไว้กับผมได้เลยครับ”
ได้ยินประโยคนี้ ชูอวี๋ก็เงยหน้าขึ้นทันที ถึงได้พบว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ซืออี่เหิง
ชูอวี๋รู้สึกว่าอารมณ์ตลอดเช้านี้เหมือนนั่งรถไฟเหาะ ขึ้นแล้วลง ลงแล้วขึ้น หัวใจแทบจะรับไม่ไหวแล้ว
ชูอวี๋กุมมือเย่หนิงไว้แล้วถามเสียงเบา “ฉันนึกว่าพี่ชายเธอจะมาจริง ๆ ซะอีก”
“ตกใจแทบตาย”
เย่หนิงลากชูอวี๋ขึ้นรถ พลางตอบเธอไปด้วย “พี่ชายน่าจะยุ่งมากจนไม่มีเวลามา ก็เลยให้คนขับรถมารับพวกเราแทน”
ชูอวี๋ยกมือกุมหัวใจตัวเอง “ยุ่ง ทุกคนก็ยุ่ง ยุ่งก็ดีแล้วจ้ะ”
แต่พอรถออกตัว ชูอวี๋ก็นึกถึงเรื่องอื่นขึ้นมา ถ้าเธอนั่งรถที่คนขับของซืออี่เหิงขับกลับบ้าน แบบนี้ที่อยู่ของเธอจะถูกเปิดเผยได้ง่ายหรือเปล่านะ