ให้ตายสิ
ชูอวี๋เห็นข้อความนั้นแล้วก็เหมือนมือถือมีอะไรสกปรกติดอยู่ เธอโยนมือถือทิ้งไปไกลเลยทีเดียว
ชูอวี๋แทบจะคลั่ง
ทิ่ดานก็แทบจะคลั่งเหมือนกัน
ชูอวี๋: "ฉันจำได้ว่าเนื้อเรื่องเดิมคือคบกันในเน็ตมาได้ครึ่งปีแล้วยังไม่เจอหน้ากันเลยนะ"
ทิ่ดาน: [ใช่แล้ว เนื้อเรื่องก็คือคบกันในเน็ตครึ่งปีไม่เจอหน้ากันเลยนั่นแหละ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้]
ทิ่ดานเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเนื้อเรื่องถึงพังได้ขนาดนี้ พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎเลยนะ ทำตามประสบการณ์ของรุ่นพี่ในการหาเงินมาตลอด ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้
ทิ่ดาน: [ฮวี๋เป่า อย่าเพิ่งตกใจ รอฉันเปิดดูหน่อยว่าถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ต้องทำยังไง]
ชูอวี๋พยักหน้า "ได้ ฉันรอฟังทางแก้ของเธอ"
ชูอวี๋กอดตัวเองที่ทั้งอ่อนแอและไร้ทางสู้ ใจข้างในพังทลายสุดๆ คิดว่าคบกันในเน็ตไม่ใช่เหรอ จะเจอหน้ากันแล้วแบบนี้จะเรียกว่าคบกันในเน็ตได้ยังไง
ไหนบอกว่าซืออี่เหิงยุ่งมาก ไม่มีเวลามาเจอเธอไง
แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีเวลามาได้ล่ะ
ซืออี่เหิงขยันเรียน ขยันทำแล็บ ขยันดูแลบริษัทของที่บ้านหน่อยไม่ได้หรือไง
พระเอกนี่ไม่ทะเยอทะยานเอาซะเลย!
ชูอวี๋บ่นพึมพำอยู่ในใจ
ทิ่ดานเปิดดูไปสักพักก็พบว่าโฮสต์และระบบรุ่นก่อนๆ ก็เคยเจอสถานการณ์ที่พระเอกขอนัดเจอแบบนี้เหมือนกัน
แต่โฮสต์กับระบบมักจะเลี่ยงๆ ไปได้
ข้ออ้างต่างๆ ในนั้นมีมากมายไม่ซ้ำกัน
ข้ออ้างของโฮสต์ 1 คือตัวเองป่วยเป็นโรคร้ายแรง ไม่สะดวกเจอหน้า สุดท้ายพระเอกก็พาทีมแพทย์บินข้ามคืนมาที่เมืองของเธอ แล้วไปดักพบโฮสต์ 1 ที่กำลังกินปิ้งย่างอยู่ในถนนของกิน โฮสต์ 1 เอาไปโพสต์ลงฟอรั่มระบบในภายหลังว่า: 《อย่าใช้ข้ออ้างว่าป่วยหนัก พระเอกจะพาหมอมาด้วย》