บทที่ 28 ซืออี่เหิง ฉันกลัว
ชูอวี๋กะพริบตาปริบ ๆ โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม ลุกขึ้นนั่งแล้วกอดโทรศัพท์พลางมองอยู่นาน
เมื่อครู่ตอนอ่านนิยาย ชูอวี๋ดิ้นขดไปมาอยู่ในผ้าห่มอย่างบ้าคลั่ง เส้นผมดำสนิทจึงยุ่งเหยิงไปหมด ตอนนี้เธอเหมือนลูกสุนัขขนปุยตัวหนึ่ง
ชูอวี๋ตบโทรศัพท์เบา ๆ “ต้าน โทรศัพท์ฉันเสียหรือเปล่า ทำไมถึงได้รับข้อความแบบนี้”
เถี่ยต้าน:【โทรศัพท์คุณไม่เสียหรอก ข้าวโพดทองคำนัดคุณเจอจริง ๆ นะ!】
เมื่อได้คำยืนยันเช่นนั้น ดวงตาของชูอวี๋ก็สว่างวาบ แล้วหม่นลง สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แล้วหม่นลงอีกครั้ง
เหมือนหลอดไฟเสียที่กะพริบวูบวาบ
เถี่ยต้าน:【คุณอยากไปเจอข้าวโพดทองคำไหม?】
แววตาที่เคยวูบไหวของชูอวี๋ค่อย ๆ สงบลง เธอเท้าคางแล้วพูดตามตรงว่า “ฉันอยากเจอข้าวโพดทองคำนะ แต่ก็แอบกลัวนิดหน่อย”
นั่นเป็นนักเขียนคนโปรดของเธอเลยนะ
อีกอย่าง ปกติเวลาคุยกับข้าวโพดทองคำ เธอก็สนุกทุกครั้ง จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าข้าวโพดทองคำเป็นคนแบบไหน
เถี่ยต้าน:【งั้นก็ไปเจอข้าวโพดทองคำสิ】
เถี่ยต้าน:【อวี๋เป่า ต้องกล้าขึ้นอีกหน่อยนะ คนกล้าถึงจะได้กินก่อน】
ชูอวี๋เอ่ยช้า ๆ “กินโลกก่อนหนึ่งคำ!”
เถี่ยต้าน:【……】
ชูอวี๋กระสับกระส่ายจนหลับไม่สนิท คิดอยู่นานก็ยังตัดสินใจไม่ได้
กระทั่งเที่ยงวันถัดมา ชูอวี๋ก็ทนไม่ไหว ในที่สุดจึงกดเปิดหน้าต่างแชตของซืออี่เหิง
ปลาน้อยแหวกว่าย: ลูกแมวแอบโผล่หัว.jpg
ซืออี่เหิงอยู่ที่บริษัท พอดีจัดการธุระช่วงเช้าเสร็จและกำลังจะสั่งอาหาร
เอทีเอ็ม: เป็นอะไร?
ปลาน้อยแหวกว่าย: ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง ใช่แล้ว ฉันก็มีเพื่อนเหมือนกันนะ
เอทีเอ็ม: อือ แล้วเพื่อนคนนั้นมีเรื่องกลุ้มใจอะไรล่ะ