บทที่ 27 ที่รัก เรามาเจอกันตัวจริงเถอะ
ชูอวี๋: “!!!”
เธอรู้อยู่แล้วว่าทุกครั้งที่ซืออี่เหิงส่งซองแดงมา ต้องไม่มีเรื่องดี ๆ แน่
หัวใจของเธอถูกซืออี่เหิงฝึกจนแข็งแกร่งขึ้นมาก ตอนนี้เธอถึงกับสงบใจแต่งเรื่องขึ้นมาได้แล้ว
ปลาน้อยแหวกว่าย: ฉันคิดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดเผยนะ ความรู้สึกของเรายังไม่มั่นคง แถมยังไม่เคยเจอกันตัวจริงเลย
ปลาน้อยแหวกว่าย: ถ้าวันหน้าเลิกกับพี่ขึ้นมา ฉันคงโดนคนอื่นมองเหมือนลิงแน่
เอทีเอ็ม: อืม
เห็นข้อความตอบกลับของซืออี่เหิงแล้ว ชูอวี๋ก็โล่งใจ
ซืออี่เหิงคงยอมรับกลาย ๆ เหมือนกันว่าพวกเขาจะเลิกกัน รอเธอทำภารกิจสุดท้ายเสร็จ เธอก็จะหนีไปได้
ถึงตอนนั้น เธอก็จะเป็นวีรสตรีผู้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มั่งคั่งและมีความสุข
แค่คิดถึงตอนทำภารกิจสำเร็จแล้วได้จากซืออี่เหิงไป ชูอวี๋ก็เคลิ้มฝันหวาน นั่งหัวเราะอยู่คนเดียวบนโซฟา
เช้าวันรุ่งขึ้น ชูอวี๋ก็ตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติอีกครั้ง
ฝนตกหนักติดต่อกันสองวันหยุดลงแล้ว แสงแดดสาดเข้ามาในห้อง อากาศยังอบอวลด้วยไอชื้นปนกลิ่นแดด
หอมมาก
แสงแดดส่องจนเส้นผมของชูอวี๋ดูราวกับเปล่งประกาย เธอนั่งกินอาหารเดลิเวอรีอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
ระหว่างนั้นก็เปิดคลิปดูไปด้วย หัวเราะออกมาเป็นระยะ
จู่ ๆ ข้อความจากข้าวโพดทองคำก็เด้งขึ้นมา
ข้าวโพดทองคำ: ปลาน้อย ปลาน้อย ช่วงนี้มีคิวงานแน่นไหม?