บทที่ 17 ซืออี่เหิง: คุณนั่งอยู่ตรงไหน?
จู่ ๆ ก็มีคนจับมือไว้ ชูอวี๋ตกใจลนลาน โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าซืออี่เหิงอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับเธอ เธอก็ยิ่งลนลานขึ้นไปอีก
เธอถึงกับไม่กล้าหันไปดูว่าใครจับมือเธออยู่
ชูอวี๋กลัวว่าพอหันไปแล้วจะเห็นคนที่ไม่ควรเห็น อย่างเช่นซืออี่เหิง
จนกระทั่งเสียงของอีกฝ่ายดังขึ้น “วิ่งเร็วขนาดนั้นทำไม จะวิ่งตากฝนหรือไง?”
เสียงแปลกหน้า แต่น้ำเสียงคุ้นเคย ชูอวี๋จึงมั่นใจทันทีว่าคนที่จับมือเธอไม่ใช่ซืออี่เหิง
เธอจำเสียงแปลกหน้านี้ไม่ได้ว่าเป็นใคร แต่เสียงของซืออี่เหิงเธอฟังออกแน่นอน
เมื่อคืนซืออี่เหิงยังอ่านบทความวิชาการให้เธอฟังตั้งนาน
ชูอวี๋หันไปสบตากับชายคนหนึ่ง หน้าตาของเขาเป็นประเภทที่แวบเดียวก็รู้ว่าไม่ควรไปหาเรื่องด้วย
คิ้วและดวงตาคมกริบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม เสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำรูดซิปขึ้นจนสุด
ชูอวี๋พยายามขุดคุ้ยเศษเสี้ยวความทรงจำ จนในที่สุดก็จำได้ว่าชายคนนี้เป็นใคร
นี่ไม่ใช่พระรองเสิ่นชิงฮั่น แล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ หมาเลียเท้าผู้หญิงที่หลงรักหัวปักหัวปำ
ชูอวี๋พยายามดึงมือออกจากมือของเสิ่นชิงฮั่น เขาเลิกคิ้ว “บังเอิญจัง”
เถี่ยต้าน: [ไม่บังเอิญสักนิด เขาตั้งใจมาดักรอเธอต่างหาก]
ชูอวี๋: “……”
ชูอวี๋ถามเถี่ยต้านในใจ “เสิ่นชิงฮั่นเป็นอะไรไปน่ะ ไม่ไปดักรอหญิงเอก แต่กลับมาดักรอฉันทำไม?”
เถี่ยต้าน: [อาจเป็นเพราะเขารู้สึกผิดที่เข้าใจเธอผิด แต่ที่สำคัญกว่านั้นน่าจะเป็นเพราะเธอไม่ยอมรับเงินจากเขา เขาเลยเริ่มรู้ตัวว่าเธออาจไม่ใช่หญิงหากินอย่างที่เขาคิด]
เถี่ยต้าน: [เขาคงกลัวว่าถ้าเธอเป็นคนดีมีคุณธรรมจริง ๆ จะดึงดูดซืออี่เหิงได้จริง ๆ]
ขนตายาวของชูอวี๋กะพริบเบา ๆ หยดน้ำบนขนตาสั่นไหว
คนดีมีคุณธรรม... เธอน่ะหรือ?
รู้สึกเหมือนเสิ่นชิงฮั่นกำลังประชดเธออยู่เลยแฮะ