บทที่ 30 คุณลืมส่งข้อความหาแฟนหนุ่มหรือเปล่า
เย่หนิงกำลังหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่ จู่ ๆ ก็ได้รับสายเข้า เธอหงุดหงิดเล็กน้อยจนอยากกดวางสาย
คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินชื่อชูอวี๋ขึ้นมา
จากนั้นก็ได้ยินพยาบาลสาวบอกว่าชูอวี๋ต้องเข้ารับการผ่าตัด ให้เธอรีบไปที่โรงพยาบาล
เย่หนิงตกใจจนสะดุ้ง
เย่หนิง: “ฉันไม่ใช่ญาติของเธอ แต่เป็นเพื่อนเธอ เธออยู่โรงพยาบาลไหน บอกมาเลย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
เย่หนิงลนลานสวมเสื้อผ้า แล้ววิ่งไปเคาะประตูห้องซืออี่เหิง พร้อมส่งเสียงร้องราวกับหมูกำลังจะถูกเชือด
“พี่ หลับหรือยัง”
“พี่ ถ้ายังไม่ตายก็รีบลุกขึ้นมา”
“พี่ พี่ตายไปแล้วจริง ๆ หรือเปล่า”
ซืออี่เหิงเปิดประตูผาง สีหน้าคมเข้มเย็นชา แววตาเย็นเยียบ สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า ‘หวังว่าเธอจะมีเรื่องสำคัญจริง ๆ นะ’
ซืออี่เหิง: “มีอะไรก็พูดมา”
เสียงของเย่หนิงเบาลงทันทีหลายระดับ “พี่ เพื่อนฉันป่วย เข้าโรงพยาบาลและกำลังผ่าตัดอยู่ พี่ให้ฉันยืมรถหน่อยนะ”
ซืออี่เหิงมีสีหน้าเหนื่อยหน่ายเย็นชา “รอ”
พอซืออี่เหิงออกมาอีกครั้งก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว “ไปกัน”
ซืออี่เหิงขายาว ก้าวเดินรวดเร็ว เย่หนิงต้องวิ่งตามอยู่ข้างหลัง “พี่จะไปด้วยเหรอ ไม่พักผ่อนต่อหรือไง”
“ฉันไปเองได้”
ซืออี่เหิงปรายตามองเย่หนิงอย่างเย็นชา “เธอไปเอง? จะได้ขับรถพาตัวเองเข้าโรงพยาบาลอีกรอบน่ะสิ”
เย่หนิงหุบปากทันที
เมื่อครึ่งปีก่อน เย่หนิงเล่นรถแข่งจนขับตัวเองเข้าโรงพยาบาล ขาหักไปเลย แม่ของเย่หนิงกลัวว่าเธอจะเกิดเรื่องอีก จึงห้ามเธอขับรถมานานแล้ว
ต่อให้เย่หนิงมาเมือง A แม่ของเธอก็ต้องให้เย่หนิงพักอยู่กับซืออี่เหิงถึงจะวางใจ
ซืออี่เหิงเป็นคนที่สุขุมที่สุดในบรรดาคนรุ่นเยาว์ และยังเป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลซือในอนาคต คนรุ่นเยาว์จากทั้งตระกูลซือและตระกูลเย่ต่างเชื่อฟังซืออี่เหิงราวกับนกกระทาที่หวาดกลัว