บทที่ 31 มีคนใหม่แล้วก็ไม่ต้องการฉันแล้วหรือไง?
ชูอวี๋: “!!!”
จริงด้วยสิ เธอยังมีแฟนหนุ่มที่พล็อตเรื่องแถมมาให้อีกคน
ซืออี่เหิงยังบอกให้เธอจำไว้ว่าต้องส่งข้อความหาเขา แต่เมื่อวานเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมากมาย วันนี้ก็เล่นกับเย่หนิงสนุกเสียจนชูอวี๋ลืมซืออี่เหิงไปสนิท
ชูอวี๋กะพริบตาปริบ ๆ แล้วค่อย ๆ ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากใต้ผ้าห่ม ก่อนจะพบว่าแบตหมดแล้ว
ชูอวี๋อธิบายเสียงเบา “ไม่ใช่ว่าฉันลืมเขานะ โทรศัพท์แบตหมดต่างหาก”
ตอนนี้ชูอวี๋ก็ชาร์จโทรศัพท์ไม่ได้อยู่ดี เมื่อวานเธอเจ็บแทบตาย แค่จัดการเรื่องส้มน้อยให้เรียบร้อยก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีไปจนหมดแล้ว
เรื่องเล็ก ๆ อย่างการนึกขึ้นได้ว่าต้องเอาที่ชาร์จมาด้วยน่ะ ชูอวี๋จะไปมีสติคิดได้อย่างไรกัน
ตอนนี้แผลของชูอวี๋ยังเจ็บอยู่บ้าง เธอเตรียมรอให้แผลเจ็บน้อยลงแล้วค่อยไปหาที่ชาร์จมาเสียบโทรศัพท์
ชูอวี๋: “รอไปก่อนแล้วกัน พอชาร์จเสร็จ ฉันจะส่งข้อความหาซืออี่เหิง”
เถี่ยต้าน: [ได้ครับ แค่อย่าลืมเรื่องนี้ก็พอ ไม่อย่างนั้นซืออี่เหิงอาจคิดว่าคุณถูกคนรู้จักทางออนไลน์หลอกไปขายก็ได้นะครับ]
ชูอวี๋ได้ยินความคิดของเถี่ยต้านแล้วรู้สึกขำ เธอโตขนาดนี้แล้ว จะถูกลักพาตัวไปขายได้อย่างไรกัน
ชูอวี๋กะพริบตาปริบ ๆ “ซืออี่เหิงคงไม่เป็นห่วงฉันมากขนาดนั้นหรอก เขายุ่งมากไม่ใช่เหรอ?”
“อีกอย่าง ในพล็อตเรื่องเขาก็ไม่ได้รักฉัน แน่นอนว่าไม่มีทางสังเกตเห็นความผิดปกติของฉันอยู่แล้ว”
ไม่รักก็ย่อมไม่ใส่ใจมากนัก ชูอวี๋รู้สถานะของตัวเองดี