บทที่ 16 ซืออี่เหิง ฉันคิดถึงนายจนหลับไม่ลง
เสิ่นชิงฮั่นแลบลิ้นเลียฟัน ก่อนจะยิ้มออกมา
เห็นแล้วก็ยังส่งข้อความมาถามเขาอีก
เสิ่นชิงฮั่น: ฮึ ๆ ลองเดาสิ
ซืออี่เหิงมองอย่างเย็นชา รู้สึกว่าวันนี้เสิ่นชิงฮั่นดูแปลก ๆ อยู่บ้าง
ไม่นานเสิ่นชิงฮั่นก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง
เสิ่นชิงฮั่น: ไม่รู้น่ะสิ ถ้ารู้แล้วฉันจะถามนายทำไม นายไม่คิดจะสืบเลยเหรอว่าชูอวี๋อยู่ที่ไหน
เสิ่นชิงฮั่น: นายไม่ใส่ใจแฟนสาวของตัวเองเกินไปหน่อยหรือไง
ซืออี่เหิง: ฉันเคารพเธอ ถ้าเธออยากบอกที่อยู่ เธอก็บอกฉันเอง
เสิ่นชิงฮั่นยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเจือความดูแคลน ซืออี่เหิงวางท่าราวกับเป็นสุภาพบุรุษ ทว่าความจริงแล้วความเป็นเจ้าของที่ฝังลึกอยู่ในใจเขานั้นเหนือสิ่งอื่นใด
ตอนซืออี่เหิงอายุหกขวบ ลูกนอกสมรสของพ่อมาจับแบบจำลองเรือของเขา ซืออี่เหิงที่ปกติไม่เคยแม้แต่จะชายตามองเด็กคนนั้น กลับหักกระดูกมือของอีกฝ่าย
ของของซืออี่เหิงห้ามใครแตะต้อง ห้ามใครเข้ามายุ่งเด็ดขาด
ที่ซืออี่เหิงดูไม่ใส่ใจ ก็เพราะตอนนี้เขายังไม่ได้รักชูอวี๋เท่านั้น
พอวันหนึ่งเขาตกหลุมรักชูอวี๋เข้า แล้วชูอวี๋กลับทิ้งเขาไปกับผู้ชายคนอื่น ซืออี่เหิงคงขุดดินลึกสามฉื่อเพื่อค้นหาตัวชูอวี๋ให้เจอ
แล้วก็จะตีผู้ชายเถื่อนที่พาชูอวี๋ไปให้ตาย
เสิ่นชิงฮั่น: พี่ฮิงนี่ช่างมีมารยาท ให้เกียรติคนอื่นจริง ๆ
ซืออี่เหิง: อย่าพูดจาเหน็บแนม
เสิ่นชิงฮั่นถามต่อราวกับไม่ได้ตั้งใจ “นายกับชูอวี๋สนิทกันดีนี่”
ซืออี่เหิง: ก็พอใช้ได้
เขากับชูอวี๋เข้ากันได้ดีมาตลอด คุยกับชูอวี๋แล้วสบายใจ แถมยังสนุกด้วย
เสิ่นชิงฮั่น: คนยุ่งอย่างนายคงไม่ได้แบ่งเวลามาคุยกับชูอวี๋ทุกวันหรอกใช่ไหม