บทที่ 32 เบบี๋คนนั้นของเธอเป็นแฟนหรือเปล่า?
โทรศัพท์สั่น ชูอวี๋คลำหาโทรศัพท์จากใต้ผ้าห่ม
เห็นข้อความจากซืออี่เหิง ชูอวี๋ก็รีบอธิบาย
ปลาน้อยแหวกว่าย: ฉันไม่ได้ทิ้งนายไปนะ!
ปลาน้อยแหวกว่าย: ความจริงใจที่ฉันมีให้นายน่ะ ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์เป็นพยานได้เลย!
ใช่แล้ว ความจริงใจที่เธอมีต่อกระเป๋าสตางค์ที่เหมือนธนาคารของซืออี่เหิง ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์เป็นพยานได้จริง ๆ
ชอบเงินของซืออี่เหิง จะนับว่าชอบซืออี่เหิงด้วยไม่ได้หรือไง?
ถึงอย่างไร เงินของซืออี่เหิงก็เป็นส่วนที่มีเสน่ห์ที่สุดในตัวเขาอยู่แล้ว
เอทีเอ็ม: เพื่อนเธอกลับไปแล้วเหรอ?
ปลาน้อยแหวกว่าย: อืม เธอกลับไปแล้ว
เอทีเอ็ม: ฉันว่าแล้วเชียว
แม่ตัวแสบเอ๊ย ความจริงใจอะไรเป็นพยานได้ พูดแต่คำหวานที่คนอื่นชอบฟัง
ถ้าเพื่อนไม่กลับไป ชูอวี๋คงไม่ส่งข้อความหาเขาหรอก
เอทีเอ็ม: เธออยู่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวฉันไปหา
ชูอวี๋: w(ﾟДﾟ)w
อย่านะ
ตอนนี้พอชูอวี๋เห็นข้อความว่าซืออี่เหิงจะมาเจอเธอ ก็รู้สึกเหมือนเห็นข้อความบอกเลิกอย่างไรอย่างนั้น
ชูอวี๋ไม่กล้าเจอซืออี่เหิงหรอก
ปลาน้อยแหวกว่าย: ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ หนูรู้ว่าพี่ยุ่งมาก หนูจะเป็นเด็กดี ดูแลตัวเองให้ดี พี่ไม่ต้องมาหาหนูก็ได้ค่ะ!
เอทีเอ็ม: ตอนนี้ฉันไม่ยุ่งแล้ว
ชูอวี๋เหงื่อตกท่วมตัว ไม่ยุ่งก็ไปนอนสิ!
ปลาน้อยแหวกว่าย: แต่หนูเป็นห่วงพี่นี่คะ ถ้าพี่ไม่ยุ่งแล้วก็รีบพักผ่อนนะคะ ไม่งั้นถ้าพี่เหนื่อยขึ้นมา หนูจะเป็นห่วงแย่เลยค่ะ